آداب راز و نياز به درگاه بى نياز (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم محمدحسين نائيجي - الصفحة ٣٤٢ - يادداشتهاى باب چهارم

مقربين پادشاه مى‌برد تا شايد شفاعت كنند، و پادشاه اگر آن را بفهمد خوشحال مى‌شود و حاجت وى را بر مى‌آورد.

سوم: صلوات بر محمد ٦ و آلش (ع) باعث پوشاندن گناهان مى‌شود و گناهان محجوب‌كننده و مانع از قبول دعا بودند.

چهارم: دوستى و ولايت و اقرار به فضل ايشان از بزرگترين اركان ايمان است با صلوات و توسل به ايشان ايمان كامل مى‌شود و شكى نيست كه كمال ايمان باعث نزديكى به حق سبحان مى‌شود.

پنجم: مقصود از ايجاد ثقلين (جن و انس) رسول خدا ٦ و اهل بيت معصوم وى بودند و به واسطه ايشان رحمت‌ها نازل مى‌شود و ايشان پذيراى همه فيوضات قدسى‌اند، وقتى بر ايشان فيض نازل شود با تلطف ايشان بر ساير موجودات فيض نازل مى‌شود وقتى نيايشگر مى‌خواهد رحمت را از خداى تعالى به سوى خود جلب كند بر ايشان درود مى‌فرستد و چنين دعايى رد نمى‌شود زيرا مبدأ و حق سبحان فياض است و محل كه معصومين (ع) باشند پذيراى اين فيض هستند و به بركت ايشان اين فيض به فرد نيايشگر هم مى‌رسد.

ششم: ائمه اطهار ٧ وسايط بين ما و بين پروردگار در رساندن احكامند، زيرا ما به درگاه جبروتى وى راهى نداريم پس بايد بين ما و بين حضرت حق سفرا و حجت‌هايى باشند كه داراى جهات قدسى باشند و از طرفى داراى حالات بشرى باشند كه با جهات نخست مرتبط با جناب حق تعالى باشند و از او بگيرند و با جهات دوم كه مناسب با خلق است آنچه را كه از پروردگار گرفتند به بشر برسانند، در ديگر فيوضات هم همين طور است پس هر فيض وجودى از ايشان شروع مى‌شود سپس بر سائر خلايق تقسيم مى‌شود، پس درود بر ايشان جلب رحمت حق از معدن آن است تا آنكه بين جميع خلايق تقسيم شود.

مرآه العقول، مرحوم مجلسى شماره ٤٩ ص ١٤٥ سطر ١٧:

فضايل: مراد همان اجابت دعا و نزديكى به حق سبحان و محبت خدا به نيايشگر و جهنمى‌