درخواست وى به انجام مى‌رسد، و لذا حالت نيايشگران و خواسته‌هاى آنها و شرايط و آداب دعا همه براى تحقق همين مرحله است به همين خاطر اگر شخص با قلبى غافل دعا كند تاثيرى ندارد زيرا اين شرط محقق نشده است ولى اگر از همه اسباب و وسايل عادى قطع اميد كند و با قلبى شكسته و چشمانى اشك آلود دعا كند دعايش مستجاب است و ميدانيد كه: در صورتى انسان گريه مى‌كند كه مطلوب وى با صورتى قوى در مقابل مخيله وى متمثل شود و وى آن را بخواهد ولى به آن دسترسى نداشته باشد بنا بر اين با اين خواست قوى خواسته وى داده مى‌شود.

تذكر اين نكته نيز ضرورى است كه همان گونه كه يگانگى و خواست مؤكد شرط است پشيمانى از گناهان و عذرخواهى از تقصيرات نيز شرط اساسى است زيرا در اين صورت شخص نقش خويش را كه مانع بزرگى در راه مظهر شدن اسماى الهى است در آن مرحله مى‌شكند و وقتى «من» شكست انانيت مى‌شكند و دار هستى به اندازه شكستگى در اختيار وى قرار مى‌گيرد و اصل عبوديت و بندگى خدا نيز در همين است.

شماره ٩ ص ٣٣ سطر ٢٠:

استدراج آن است كه بنده با آنكه نعمت‌هاى حق تعالى را دريافت مى‌كند شاكر نعمت‌هاى وى نباشد و متوغل در معاصى باشد و با آنكه شاكر نيست خداى تعالى بر نعمت‌هاى وى بيافزايد و بر اثر افزايش نعمت‌ها وى در لذات دنيوى فروتر مى‌رود و از حق سبحان دورتر مى‌شود.

يادداشت‌هاى باب دوم‌

شماره ١٠ ص ٥٤ سطر ١١:

در اينكه ائمه اطهار ايام الله هستند و يوم در قوس صعود به معناى بروز و ظهور اشياء است و ليل در قوس نزول و مظهر آن است. حديثى را كه در سفينه البحار نقل شده ترجمه مى‌كنيم:

صقر بن ابى دلف كرخى مى‌گويد: وقتى متوكل عباسى آقاى ما امام ابو الحسن را برد من به محضرش وارد شدم تا از وى خبرى بگيرم. وقتى وارد شدم آن حضرت بر حصيرى نشسته بود و در مقابل قبرى حفر شده قرار داشت ... سپس گفتم آقاى من از پيامبر اكرم ٦ حديثى را نقل مى‌كنند كه من معنايش را نمى‌فهمم فرمود آن حديث كدام است؟

عرض كردم: اين فرمايش آن حضرت كه «لا تعادوا الايام فتعاديكم» با روزگار و ايام دشمنى‌