آن را درست و صحيح تلفظ كنيد، زيرا احكام با تغيير اعراب كلام دگرگون مى‌شود آيا اين گفتار پيامبر ٦ را نمى‌بينى كه وقتى از آن حضرت در مورد ذبح شتر ماده و گاو و گوسفندى كه در شكم آنان (جنين) بود سؤال شد كه آيا ما جنين را بياندازيم و يا بخوريم؟ پيامبر- ٦- فرمود: اگر خواستيد، جنين را بخوريد زيرا تذكيه جنين، تذكيه مادر اوست «فانّ ذكاة الجنين ذكاة امة».

بعضى ذكاة دوم را مرفوع خواندند. معناى روايت در اين صورت اين است كه تذكيه مادر كفايت از تذكيه جنين مى‌نمايد و بعضى ذكاة دوم را منصوب خواندند، در اين صورت معنا اين طور مى‌شود: تذكيه جنين مثل تذكيه مادر اوست، بنا بر اين بايد جنين را على حده ذبح كرد و تذكيه مادر گوشت جنين را حلال نمى‌كند. اين مطلب را به درستى بفهم، زيرا مطلبى عميق و دقيق است.

[دعا با قضا و قدر الهى منافات دارد]

اشكال: خالق سبحان كارى را بر خلاف مقتضاى حكمت انجام نمى‌دهد او كسى است كه وسايل، حكمت او را دگرگون نمى‌كنند. بنا بر اين اگر كارى بر خلاف مصلحت باشد، حتى اگر بنده براى انجامش دعا كند، انجامش نمى‌دهد، و اگر بر طبق مصلحت باشد، خدا انجامش مى‌دهد حتى اگر بنده دعا نكند، زيرا خداى تعالى به رحمت و احسان انسان را پديد آورده و خلق كرده است پس معناى دعا در صورتى كه فايده‌اى نداشته باشد چيست؟

(پاسخ اشكال): از چند راه پاسخ آن را مى‌دهيم:

نخست آنكه دور نيست كه انجام مسئول انسان بعد از دعا مصلحت باشد و قبل از آن مصلحت نباشد.

و امام صادق ٧ در سخنش به ميسر بن عبد العزيز به همين مطلب تنبيه فرمود: اى ميسر! خداى را بخوان و نگو: كار تقدير (٨) پايان پذيرفت، زيرا در نزد خداى منزلتى بزرگ موجود است كه انسان بدون دعا به آن نمى‌رسد. و اگر بنده‌اى لب به دعا باز نكند و از خداى چيزى را نطلبد، خداى تعالى به او چيزى نمى‌دهد، پس از خداى بخواه خداى به تو مى‌دهد. اى ميسر! هيچ درى دق الباب نشود جز آنكه بزودى گشوده شود.

و عمرو بن جميع از امام صادق ٧ روايت كرد: كسى كه فضل خدا و روزيش را از خدا نخواهد نيازمند مى‌شود.