و كمك از همديگر مى‌گيرند، گويا بلا با دعا رفاقت مى‌كند و او را مى‌خواند و كمكش مى‌كند و دعا با بلا همراهى مى‌كند و او آن را برطرف مى‌سازد و اگر نسخه «يتوافقان» را بگيريم معنايش اظهر است يعنى اين دو با هم جنگ و مخاصمه و مقاتله مى‌كنند چنان كه در روايتى از عامه آمده است كه دعا و بلا با همديگر برخورد مى‌كنند و در هوا با همديگر كشتى مى‌گيرند و در عدّة الداعى (همين نسخه) نيز آمده است. به نقل از مرآة العقول ص ١٤ ج ١٢.

در مرآة العقول مرحوم مجلسى مى‌فرمايد:

شماره/ ٣ ص ٢٣ سطر ٥:

اشكال: با اين بيان لازم مى‌آيد كه دعا از فرايض و واجبات باشد و اگر كسى تركش نمايد گناه كبيره كرده است، زيرا خداى تعالى تهديد كرده است كه اگر كسى آن را ترك كند وى را وارد آتش دوزخ كند (و ملاك كبيره بودن گناه تهديد به دوزخ است) جواب: دور نيست كه دعا واجب باشد و تارك آن مرتكب گناه كبيره شده باشد، زيرا اجمالا دعا واجب است و كمترين آن در سوره حمد است (كه از خدا مى‌خواهيم تا ما را به راه راست هدايت كند) پس ترك دعا به طور كلى به اينكه هيچ دعا نكند از كبائر شمرده مى‌شود، علاوه بر آن تهديد مترتب بر استكبار مى‌باشد (يعنى اگر كسى به دليل تكبر دعا را ترك كند يعنى خودش را بالاتر و بى‌نياز از دعا بداند) چنين خصوصيتى در درجه كفر به خداست چنان كه در صحيفه كامله سجاديه آمده است:

خدايا: دعا را عبادت خواندى و ترك آن را استكبار ناميدى و تاركين دعا را تهديد به دوزخ ابدى كردى. آنگاه مرحوم مجلسى مى‌فرمايد: با اين اخبار اقوال صوفيه كه ترك دعا را بهتر مى‌دانند و يا در بعضى حالات ترك دعا را مستحسن مى‌شمارند رد مى‌شود.

سپس فرمود: طيبى در شرح مشكاة گفت: احاديث صحيحه بر استجابت دعا و استعاذه دلالت دارد، و همه علما و اهل معارف معتقدند كه ترك دعا به دليل تسليم قضاى الهى بهتر است و عده‌اى از ايشان قايل شدند كه اگر نيايشگرى براى مسلمانان دعا كند خوب است، ولى اگر تنها براى خويش دعا كند خوب نيست. و عده‌اى گفتند: اگر انگيزه دعا را در خود مى‌يابد مستحب است و الّا خير و دليل فقها ظواهر قرآن و سنت است كه امر به دعا مى‌نمايد، چنان كه اخبار انبيا : نيز بر همين معنا دلالت دارد.

مترجم مى‌گويد: مقام رضا مقامى است كه هر چه از ناحيه حق سبحان به سالك مى‌رسد