آداب راز و نياز به درگاه بى نياز (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم محمدحسين نائيجي - الصفحة ١٥١ - امر دوازدهم روى آوردن دل به سوى حق تعالى

مى‌يابد.

چهارم: اقرار به گناه چه بسا باعث گريه مى‌شود و اين بهترين آداب دعاست.

پنجم: با امر امام صادق (ع) موافقت مى‌كند.

امر دوازدهم: روى آوردن دل به سوى حق تعالى‌

زيرا كسى كه به تو رو نكند شايسته رو كردن نيست.

چنان كه كسى با تو گفتگو كند و تو ميدانى كه او از گفتگويش غافل است و با دلش از گفتگوى با تو رويگردان شده است، او هم مستحق رويگردانى توست به اينكه با او گفتگو نكنى و از جوابش رويگردان شوى.

امام صادق ٧ فرمود: هر كس مى‌خواهد كه جايگاه خود را نزد خدا بفهمد، جايگاه حق تعالى را به پيش خود بنگرد، خداى تعالى بنده را به جايگاهى همانند جايگاه خود نزد بنده مى‌نشاند. و امير المؤمنين ٧ فرمود: خداى تعالى دعاى دلى كه متوجه غير خداست نمى‌پذيرد. بدون توجه قلبى دعا كردن معنايش آنست كه خواسته جدّى نيست و يا يقين به اجابت ندارد و يا خداى را نعوذ بالله ناتوان مى‌داند[١].

و سيف بن عميره از امام صادق ٧ نقل كرده است كه: وقتى دعا كنى دلت را متوجه حق سبحانه نما.

و از جمله چيزهايى كه خداى تعالى به حضرت عيسى (ع) وحى كرده اين است كه:

اى عيسى! مرا نخوان! جز در صورتى كه گريه و زارى نمايى و همت تو مصروف يك چيز باشد وقتى اين گونه مرا بخوانى تو را اجابت مى‌كنم.

از ائمه :: آمده است كه دو ركعت نماز با تدبر بهتر از زنده داشتن يك شب با دلى مشغول است. از ائمه اطهار : روايت شده كه: نماز بدون حضور قلب نفعى به حال تو ندارد. و از سنت‌هاى ادريس ٧ است كه: وقتى مشغول نماز شديد خاطره‌ها و افكار خود را متوجه نماز سازيد و خداى را با حالى پاكيزه و با نشاط بخوانيد و از او با خضوع و با

[١]