همصحبتى برگزيد از لاغرى، سبزى گياه از پوست شكمش پيدا بود و مطلوب او به آن هنگام كه به سايه پناه آورد و گفت: رَبِّ إِنِّي لِما أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ[١]: پروردگارا! من به خيرى كه برايم بفرستى نيازمندم. مقصود از خير جز نان براى خوردن چيز ديگرى نيست، زيرا مدتها بود كه از علفهاى زمين مى‌خورد و از شدت لاغرى و آب شدن گوشت بدن پوست صفاق شكم ديده مى‌شد. روايت شده كه حضرت موسى روزى به خداى تعالى عرضه داشت:

پروردگارا! من گرسنه‌ام. خداى تعالى فرمود: من از گرسنگى تو آگاهم عرضه داشت: خدايا غذايم بده! فرمود: تا بخواهم.

و از جمله وحى خداى تعالى كه به حضرت موسى فرمود اين است كه: اى موسى! فقير كسى است كه بسان من كفيل نداشته باشد و مريض كسى است كه مثل من طبيب نداشته باشد و غريب كسى است كه به مثل من مؤنس و ياور نداشته باشد (در روايتى دوست هم آمده) اى موسى به پاره‌اى نان جو كه گرسنگى را بنشاند قانع شو و به پاره لباسى براى پوشاندن عورتت بسنده كن و بر مصيبت‌ها صبر كن وقتى دنيا را روى آور ديدى بگو: إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‌[٢]: عقوبتى دنيوى است كه خداى تعالى مى‌خواهد در دنيا انجام دهد. وقتى دنيا را رويگردان ديدى بگو خوشا به جامه صالحان! اى موسى! از آنچه كه به فرعون داديم تعجب مكن و آنچه كه او از آن بهره گرفت تنها شكوفه و زينت دنيا بود.

امّا عيسى ٧ (٢٥) كه روح و كلمه خدا بود مى‌فرمايد: دو دست من خادم من و پاهايم مركب من و بسترم زمين و بالشم سنگ و گرمابخش من در زمستان زمين آفتاب خورده و چراغم در شب ماه و خورشم گرسنگى، پيراهن زيرينم، ترس و لباسم، پشم و ميوه و ريحان من، علفهاى حيوانات و چهارپايان مى‌باشد، در حالى كه چيزى با من نيست، مى‌خوابم و صبحگاه را با بى‌چيزى شروع مى‌كنم، و هيچ كس بر روى زمين از من ثروتمندتر نيست.

و اما حضرت نوح ٧: با آنكه پير پيامبران است و در دنيا عمر طولانى يافت. و در بعضى روايات آمده است كه ان حضرت دو هزار و پانصد سال عمر يافت، از دنيا رحلت كرد بدون آنكه خانه‌اى بنا كند و وقتى صبح كرد مى‌فرمود: شب نمى‌كنم وقتى شب مى‌كرد مى‌فرمود: صبح نمى‌كنم. و پيامبر ما هم چنين بود، در حالى از دنيا در گذشت كه آجر بر آجر نگذاشته بود. و مردى‌

[١] - ٢٨/ قصص، ٢٤.

[٢] - ٢/ بقره، ١٥٦.