فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٠٥ - اجاره مرضعة

اجاره مُرضِعَة:

١٠٧- اجير نمودن زن براى رِضاع يا إرضاع كودك‌[١] در مدّت معيّن با مراعات شروط زير صحيح است:

الف- مرضعة- يعنى زن شير دهنده- يا طفل را ديده باشد يا طفل به گونه‌اى توصيف شود كه رفع غَرَر گردد، زيرا اطفال در اين خصوص مختلفند؛ بلى، اگر تمام منافع زنى را اجاره كنند و اجاره او شير دادن طفل را هم شامل باشد كافى است و محتاج به ديدن طفل يا وصف كردن او نمى‌باشد.

ب- تعيين مرضعة به شخص يا به وصفى كه رافع غَرَر باشد.

ج- چنانچه أغراض به اختلاف مكان شير دادن يا زمان آن مختلف باشند، براى تحصيل آسايش طفل يا حصول اطمينان، لازم است خصوصيات را معيّن نمايند.

١٠٨- اجاره نمودن مرضعة و گوسفند براى شير دادن، و درخت براى استفاده از ميوه‌اش، و چاه براى آب كشيدن از آن و ...، اشكال ندارد، زيرا عرف استفاده از آنها به طريق مذكور را منفعت آنها حساب مى‌كند.

١٠٩- اذن شوهر در اجير شدن همسرش براى شير دادن به بچّه ديگرى معتبر نيست؛ مگر اينكه بواسطه آن حق شوهر از بين برود، كه در اين صورت جائز نيست بدون اجازه او اجير شود.

١١٠- زنى كه شوهر دارد، اگر شوهرش غائب باشد و در مدّتى كه شوهرش غائب است براى شير دادن به بچّه ديگرى اجير شود و در بين مدّت اجاره شوهرش حاضر شود، چنانچه اجاره آن زن منافى با حقّ شوهرش باشد و شوهر آن اجاره را اجازه نكند، اجاره مدّت باقى مانده باطل مى‌شود.

١١١- چون شير زن مال خود اوست، مى‌تواند براى شير دادن به فرزند شوهرش از او مزد بگيرد، چه فرزند شوهر از خود آن زن باشد و چه از زن ديگر.

[١] - رِضاع آن است كه زن اجير شود شير خود را براى خوردن كودك در اختيار او قرار دهد؛ و إرضاع آن‌است كه اجير شود كه، كودك را از پستان خود شير بدهد.