فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٦٣ - اخذ به شفعه

اخذ به شُفعه‌

١- اخذ به شفعه با مُبْرِز- يعنى كلام يا عمل حاكى از تحقق شفعه- محقق مى‌شود.

٢- حق شفعه انشائى است و صرفاً ايجاد آن معتبر مى‌باشد و نياز به صيغه و لفظ خاص و حتى قبول و رضايت شريك يا خريدار و يا فرد ديگر ندارد، بنابراين شفيع با فراهم بودن همه شروطى كه در ضمن تيتر بعد بيان مى‌شوند، مى‌تواند با اقدام عملى و بدون هيچ لفظى حق شفعه را إعمال كند و با پرداخت قيمت، سهم فروخته شده شريك را مالك شود و همين كار بجاى صيغه بيع مى‌باشد؛ هرچند بهتر است شفيع مبرز شفعه را لفظ عربى صحيح و صريح قرار دهد و بگويد: «أَخَذْتُ بِالشُّفْعَةِ»[١] يا بگويد: «تَمَّلَّكْتُ الْحِصَّةَ الْمَبِيعَةَ»،[٢] و بهايى را كه خريدار به فروشنده داده، به او بپردازد.

٣- پس از اخذ به شفعه و پرداخت بها معامله لازم مى‌شود، و هيچ يك از طرفين حق فسخ آن را ندارند؛ مگر اينكه معامله داراى خيار فسخ باشد؛ بلى، إقاله يعنى درخواست فسخ اين معامله جائز است، پس اگر يكى از طرفين- شفيع يا خريدار- درخواست إقاله كند و طرف مقابل آن را بپذيرد، مى‌توانند معامله را بهم بزنند.[٣]

[١] - اخذ به شفعه كردم.

[٢] - سهم خريد شده فلانى را تملّك كردم.

[٣] - إقاله در بخش« مشتركات مربوط به بخشهاى اموال خاص»، صفحه ١٤٣، فقره( ١١٦) بيان شده است.