گروه چهارم: رفتارهاى شخصى فرد در رابطه با اجتماع، و بخشهاى مربوط به اين گروه عبارتند از: ١- امر به معروف و نهى از منكر، ٢- مسائل اموات، ٣- آداب معاشرت، ٤- رجوع جاهل به عالم نظير اجتهاد و تقليد و ....

گروه پنجم: سائر ارتباطات شخص، و بخشهاى مربوط به اين گروه عبارتند از: ١- أطعِمَة (خوردنيها)، ٢- أشرِبَة (آشاميدنيها)، ٣- مَساكِن، ٤- مَلابِس، ٥- ذِباحَة، ٦- مشتركات مردمى، ٧- نذر (نوعى پيمان با خدا بدون سوگند براى انجام كار راجح)، ٨- عهد، ٩- يمين (نوعى پيمان با خدا با قسم خوردن بر انجام يا ترك كارى)، ١٠- طهارت و نجاسات.

از اين گروه، صيد به لحاظى از اسباب شرعيّه تملّك و به لحاظ ديگر از سلوك خاص محسوب مى‌شود؛ ولى چون جنبه سلوك خاص در اين قسم بارزتر است، لذا صيد در بخش سلوك خاص قرار داده شده است.

دسته سوم- احكام مربوط به سلوك عام:

منظور از سلوك عام رفتارهاى دستگاه حكومتى و رفتارهاى عمومى ولىّ امر است، و بخشهاى مربوط به اين دسته عبارتند از: ١- قضاء و حكم (داورى)، ٢- جنگ و صلح مربوط به جنگ، ٣- روابط بين المللى، ٤- ولايت عامّه، ٥- شهادات، ٦- إقرار، ٧- قصاص، ٨- حدود (نوعى از مقرّرات جزائى)، ٩- تعزيرات (نوعى از مقرّرات جزائى)، ١٠- دِيات (نوعى از مقرّرات جزائى).[١]

[١] - ابواب فقه- كه در كتب فقهيّه هر يك آنها به« كتاب» تعبير شده- در طول قرون متمادى به وسيله شخصيّت‌هاى مبرّزى چون شيخ الطائفة محمّد بن الحسن الطوسى، محقّق جعفر بن الحسن الحلّى، علامه حسن بن يوسف- صاحب مدارك- و ...( قدّس اللّه أسرارهم) تقسيم بندى شده‌اند، و در طول ساليان دراز كه از تاريخ فقه مى‌گذرد دسته بندى‌هاى مختلف و متنوّعى را بر اساس ملاكهاى مختلف

پذيرفته‌اند؛ ولى بعد از تقسيم بندى احكام الهيّه به دو بخش عبادات و توصّليّات و تعيين بخشهاى عبادات- همچنانكه در جلد ١ صفحه ٨ بيان گرديد- بطور اجمال دانسته مى‌شود كه غير از ده بخش عبادات، بقيّه بخشها و ابواب فقه از توصّليّات و احكام عاديّات عرفيّه‌اند، و تقديم و تأخير آنها بر يكديگر منوط به شدّت نياز و تناسب بخشها است، و رعايت اين تقديم و تأخير مربوط به رساله‌هاى عمليّه هر زمان است.