فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٤٥ - عقد مزارعه

عقد مزارعه‌

١- عقد مزارعه بدون مُبْرِز- يعنى بدون كلام يا عملى كه حاكى از تحقق عقد مزارعه باشد- محقق نمى‌شود.

٢- طرفين مزارعه با فراهم بودن همه شرائط مربوط به مزارعه- كه ضمن تيترهاى بعد بيان مى‌شوند- بهتر است مُبرز عقد مزارعه را لفظ عربى صحيح و صريح قرار دهند، و به توسط ايجاب و قبول، عقد مزارعه را انجام دهند، به اين صورت كه صاحب زمين بگويد: «زارَعْتُكَ عَلى‌ هذِهِ الْأَرْضِ سَنَةً- مثلًا- بِنِصْفٍ مِنْ حاصِلِها»،[١] و عامل فوراً بگويد: «قَبِلْتُ الْمُزارَعَةَ عَلى‌ هذِهِ الْأَرْضِ سَنَةً- مثلًا- بِنِصْفٍ مِنْ حاصِلِها».[٢]

٣- معاطاة در مزارعه جريان دارد، ولى در اين صورت تا زارع مشغول كار نشده هر يك از طرفين مى‌توانند مزارعه را فسخ كنند.

٤- احكام مربوط به صيغه عقد و معاطاة- كه در بخش «مشتركات مربوط به بخشهاى اموال خاص»، صفحات ١٢٩ تا ١٣٤، از فقره (٧٧) تا پايان فقره (٩٤) بيان گرديده‌اند- همه آنها در مزارعه نيز جريان دارند.

[١] - اين زمين را به تو دادم به مدّت يك سال كه در آن كشت كنى- مثلًا- و نصف حاصل آن مال تو باشد.

[٢] - قبول كردم كه اين زمين را به مدّت يك سال كشت كنم- مثلًا- و نصف حاصل آن مال من باشد.