فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٧٨ - عقد اجاره

عقد اجاره‌

١- عقد اجاره بدون مُبْرِز- يعنى بدون كلام يا عملى كه حاكى از تحقق عقد اجاره باشد- محقق نمى‌شود.

٢- موجر و مستأجر با فراهم بودن همه شرائط مربوط به اجاره- كه ضمن تيترهاى بعد بيان مى‌شوند- بهتر است مُبرز عقد اجاره را لفظ عربى صحيح و صريح قرار دهند، و به توسط ايجاب و قبول عقد اجاره را انجام دهند، به اين صورت كه موجر به مستأجر بگويد: «آجَرْتُكَ»[١] يا بگويد: «أَكْرَيْتُكَ الدَّارَ- مثلًا- في‌ مُدّةِ كَذا بِعَوَضِ كَذا»؛[٢] و مستأجر بگويد: «قَبِلْتُ»[٣] يا «اسْتَأْجَرْتُ»[٤] يا «اسْتَكْرَيْتُ».[٥]

٣- اجاره بايد بطور منجّز انجام گيرد؛ نه به صورت معلّق.

٤- صحيح نيست موجر با صيغه فروش- مثلًا «بِعْتُكَ»[٦]- مال را اجاره بدهد، هرچند قصد اجاره داشته باشد؛ مگر قرينه‌اى در كار باشد كه عرفاً ظهور در اجاره داشته باشد.

٥- ظاهراً مُعاطاة در اجاره جريان دارد، چه اجاره متعلّق به عين باشد و چه متعلّق‌

[١] - اجاره دادم به تو.

[٢] - كرايه دادم به تو اين خانه را در فلان مدّت به فلان مبلغ.

[٣] - قبول كردم.

[٤] - اجاره كردم.

[٥] - كرايه كردم.

[٦] - فروختم به تو مثلًا منفعت اين خانه را.