فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٢٩ - * چهارم - عقد معامله *

* چهارم- عقد معامله*

٧٧- طرفين معامله، بايد معامله را با مُبْرِز- يعنى با كلام يا عملى كه بيانگر عقد معامله باشد- انجام دهند، عقد معامله بدون مُبْرِز محقق نمى‌شود.

٧٨- طرفين معامله با فراهم بودن همه شروط مربوط به معامله، بهتر است كه مُبرِز عقد معامله را لفظ عربى صحيح و صريح قرار دهند و بدين وسيله ايجاب و قبول عقد معامله را انجام نمايند.

٧٩- با توجه به فقره قبل، لازم نيست صيغه عقد معامله به زبان عربى خوانده شود، بلكه طرفين معامله با هر زبانى كه معامله را انجام دهند معامله صحيح است؛ و همچنين لازم نيست مُبرِز عقد معامله لفظ صريح باشد و با عبارت صحيح اداء شود، بلكه غلط آن نيز اگر مقصود را در نظر اهل محاورة بفهماند و كلام، اجنبى از موقعيّت معامله مورد نظر نباشد كافى است، چه غلط در مادّه- يعنى اصل حروف آن- باشد و چه در هيئت- يعنى كلمات تشكيل دهنده كلام آن- و چه در إعراب آن، بلكه هر لفظ و تعبيرى كه مقصود را در محاورة مى‌فهماند مى‌تواند مُبرِز عقد معامله واقع شود.

٨٠- لازم نيست مُبرِز عقد معامله با لفظ ماضى- يعنى گذشته- واقع شود، بلكه با لفظ مضارع- يعنى آينده- نيز واقع مى‌شود، و حتى اگر خواهان معامله بطور امر بگويد: