فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٥٢ - ٤١ - احتكار

وسيله حرام مى‌باشد.

٤٠- تشبيب:

تشبيب يعنى ذكر خوبى‌ها و زيبايى‌هاى زن اجنبيّه و اظهار محبّت شديد به او.

١٣٣- تشبيب زن اجنبيّه- مخصوصاً اجنبيّه‌اى كه مؤمنه محترمه است- حرام است، و تكسّب به اين وسيله نيز حرام مى‌باشد.

٤١- احتكار:

احتكار آن است كه كسى غلّات چهارگانه- يعنى گندم، جو، خرما، كشمش- و روغن و روغن زيتون و نمك را در حالى كه شديداً مورد نياز مسلمين مى‌باشند به انگيزه گرانتر شدن قيمت از دسترس خريداران دور نگهدارد، به گونه‌اى كه مردم از اين ناحيه در مضيقه و سختى قرار گيرند، چه قصد ضرر زدن به آنان داشته باشد و چه قصد ضرر زدن نداشته باشد- و غير از شخص محتكر كسى ديگر آن اجناس را نداشته باشد يا اگر دارد او هم نفروشد.

احتكار در روايات شريفه مورد مذمّت شديد قرار گرفته است، و شخص محتكر ملعون و خطاكار و خائن و در حدّ قاتل شمرده شده است، و مطابق بعضى از روايات شريفه محتكر از پناه خداوند متعال خارج شده و از نعمتهاى الهى محروم است.

١٣٤- حدّ ثابت شدن احتكار نياز مردم است؛ و بعضى از فقهاء فرموده‌اند: حدّ احتكار نگاه داشتن اجناس مذكور در زمان ارزانى به مدّت چهل روز و در زمان گرانى به مدّت سه روز است؛ ولى مناط همان است كه ذكر شد.

١٣٥- ظاهراً حرام بودن احتكار در زمان ما منحصر به نگهدارى اجناس مذكوره- گندم، جو، خرما، كشمش و روغن و روغن زيتون و نمك- نيست؛ بلكه شامل هر نوع كالا و خدمتى است كه شديداً مورد نياز مردم باشد و مردم از نبودن آن در مضيقه قرار گيرند، و اينكه در روايات شريفه اين اجناس ذكر شده، از آن جهت است كه در