فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٥٤ - عقد بيعخريد و فروش

عقد بيع (خريد و فروش)

١- عقد خريد و فروش بدون مُبْرِز- يعنى كلام يا عملى كه حاكى از تحقق عقد باشد- محقق نمى‌شود.

٢- فروشنده و خريدار با فراهم بودن همه شرائط مربوط به بيع- كه ضمن تيترهاى بعد بيان مى‌شوند- بهتر است مُبرز عقد خريد و فروش را لفظ عربى صحيح و صريح قرار دهند، و به توسط ايجاب و قبول عقد بيع را انجام دهند، به اين صورت كه فروشنده كالا براى ايجاب به مشترى بگويد: «بِعْتُكَ يا مَلَّكْتُكَ- مثلًا- هذِهِ الدَّارَ بِأَلْفِ تُومانٍ»[١] و مشترى بلافاصله در جواب بگويد: «قَبِلْتُ‌[٢] يا اشْتَرَيْتُ»[٣] و نظير اينها.

٣- عقد بيع بايد بطور منجّز انجام گيرد.

٤- بنابر اقوى خريد و فروش بطور مُعاطاة هم در چيزهاى كوچك و كم ارزش و هم در چيزهاى بزرگ و خطير جائز است.

٥- عقد خريد و فروش چنانچه با صيغه انجام شود از طرف خريدار و فروشنده لازم مى‌شود؛ و بنابر اقوى در مُعاطاة هم بعد از تحويل جنس و قيمت، آن معامله لازم مى‌شود، و در هر دو صورت هيچ يك از طرفين حق فسخ آن را ندارند؛ مگر اينكه‌

[١] - فروختم به تو يا مثلًا به تمليك تو درآوردم اين خانه را به هزار تومان.

[٢] - قبول كردم.

[٣] - خريدم.