فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٧٣ - عقد مساقات

عقد مساقات‌

١- عقد مساقات بدون مُبْرِز- يعنى بدون كلام يا عملى كه حاكى از تحقق عقد مساقات باشد- محقق نمى‌شود.

٢- طرفين مساقات با فراهم بودن همه شرائط مربوط به مساقات- كه ضمن تيترهاى بعد بيان مى‌شوند- بهتر است مُبرز عقد مساقات را لفظ عربى صحيح و صريح قرار دهند، و به توسط ايجاب و قبول عقد مساقات را انجام دهند، به اين صورت كه مالك تصرّف باغ براى ايجاب بگويد: «ساقَيْتُكَ عَلى هذِهِ الاشْجارِ الى سَنَةٍ بِخُمْسٍ مِنْ حاصِلِها»[١] و عامل در جواب «قَبِلْتُ الْمُساقاةَ عَلى هذِهِ الاشْجارِ الى سَنَةٍ بِخُمْسٍ مِنْ حاصِلِها».[٢]

٣- هر لفظى كه بر معناى داد و ستد مذكور دلالت كند به هر زبانى كه باشد در تحقق ايجاب و قبول كافى است، بلكه مساقات با ايجاب قولى و قبول فعلى و با معاطاة هم‌

[١] - آب دادن و تربيت نمودن اين درختها را تا يكسال به تو واگذار نمودم، در مقابل يك پنجم حاصل، مالِ‌تو باشد.

[٢] - قبول كردم آب دادن و تربيت نمودن اين درختها را تا يك سال در مقابل يك پنجم حاصل آنها براى من باشد.