حيوان، كالا، كشتى- و همچنين در چيزهاى غير منقولى كه قابل قسمت نيستند- مانند نهر باريك، راه باريك، چاه، غالب آسياب‌ها، حمامها، درختان خرما و ديگر درختان ميوه و ميوه‌اى كه بر درخت است- محل اشكال است؛ و احتياط آن است كه شريك در اينها اخذ به شفعه نكند مگر با رضايت مشترى؛ و احتياط براى مشترى آن است كه اگر شريك اخذ به شفعه نمايد، او را اجابت كند؛ بلى، شفعه در درخت و ابنيه هرگاه به تبع زمين فروخته شوند ثابت مى‌باشد.

٢١- حق شفعه فقط در مالى كه مشاع و مشترك باشد ثابت است، پس اگر ملك مشاع و مشترك تقسيم شده باشد و سپس يكى از آنان سهم خود را بفروشد، براى ديگرى حق شفعه ثابت نمى‌باشد، همچنانكه براى همسايه ملك، حق شفعه ثابت نمى‌باشد.

٢٢- حق شفعه منحصر به موردى است كه مال فروخته شده فقط بين دو نفر مشترك باشد؛ و اگر بين بيش از دو نفر مشترك باشد و يكى از آنان سهم خود را بفروشد، هيچكدام از شركاء حق شفعه ندارند، بلكه اگر مثلًا همه شركاء به جز يك نفر سهم خود را در يك معامله به احمد بفروشند، و آن يك نفر سهم خود را به حسن بفروشد، ثبوت حق شفعه براى احمد محل اشكال است؛ بلى، اگر ملك در اول مشترك بين دو نفر باشد و يكى از دو شريك سهم خود را دفعتاً يا تدريجاً به دو يا چند نفر بفروشد و به اين وسيله شركاء سه نفر يا بيشتر شده باشند، حق شفعه براى شريك اول محفوظ مى‌باشد؛ و بنابر اقوى او مى‌تواند حق شفعه را نسبت به سهم دو يا چند شريك جديد إعمال نمايد، و نيز مى‌تواند سهم يك شريك جديد را تملّك كند و سهم باقى‌ها را رها كند.

٢٣- خانه مستقلى كه داراى راهرو مشترك است- چه آن خانه از ابتداء مستقل بوده و چه از ابتداء مشترك بوده و بعداً تقسيم شده باشد- اگر آن خانه با همان راهرو مشترك فروخته شود، حق شفعه براى شريك راهرو ثابت مى‌باشد؛ و همچنين اگر شريك راهرو، سهم خود را بدون خانه بفروشد، حق شفعه براى شريك راهرو ثابت مى‌باشد و اما اگر خانه را بفروشد و راهرو داخل در معامله نباشد و به همان حال اشتراك باقى‌