حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٠٩ - الف - مستحب بودن ورود

١٣٧. امام صادق عليه السّلام: اين، خانه‌اى است كه خداوند به سبب آن، بندگانش را به عبادت فرا خوانده است تا طاعت آنان را در آمدن به سوى آن بيازمايد. پس آنان را به گراميداشت و زيارت آن برانگيخته و آن را جايگاه پيامبرانش و قبله‌گاه نمازگزاران ساخته است. پس كعبه، شعبه‌اى از رضاى او و راهى به سوى آمرزش خداوند است، بر راستاى كمال نهاده شده و مجمع عظمت و شكوه است.

خداوند، آن را دو هزار سال پيش از دَحْوُ الأرض‌[١] آفريده است. پس خدايى كه پديدآورنده روح‌ها و صورت‌هاست، شايسته‌ترين كسى است كه در امر و نهى، اطاعت شود.

١٣٨. امام صادق عليه السّلام: خداوند عز و جل از هر چيزى، چيزى را برگزيد و از زمين، جايگاه كعبه را.

١٣٩. امام صادق عليه السّلام- به نقل از پدرانش عليهم السّلام، در وصف كعبه-: خانه خدا در روى زمين، حجّت خدا بر بندگان اوست.

٣/ ٣ ورود به كعبه و خروج از آن‌

الف- مستحب بودن ورود

١٤٠. پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله: هركس وارد كعبه مى‌شود، در يك حسنه وارد مى‌شود و از يك گناه، آمرزيده بيرون مى‌آيد.

١٤١. امام باقر عليه السّلام: پدرم مى‌فرمود: «كسى كه وارد كعبه مى‌شود، در حالى وارد مى‌شود كه خداوند از او راضى است و پاك از گناهان بيرون مى‌آيد».

[١]. روز گسترده شدن و سفت شدن زمين از زير كعبه، روز ٢٥ ذى قعده.