میآورد، دور من میگشت. یک زن و مردی هم که پنجاه شصت سالشان نشان میداد آن طرف نشسته بودند. دیدم مراقب ما هستند و نگاه میکنند. در این بین پسرم آمد رد بشود، دیدم با او نجوا کردند، سؤالهایی کردند و او هم جواب داد. بعد پسرم آمد، گفت: میپرسند این کیست که تو اینجور داری خدمت میکنی؟ شک نداشتند که من باید نوکر باشم و میخواهم در مقابل این کار خودم پول بگیرم.

گفتند: تو چقدر پول میگیری که برای این شخص اینجور خدمت میکنی؟ گفتم:

این پدر من است. گفتند: خوب پدرت باشد، مگر آدم برای پدرش باید مفت کار کند؟! گفتم: آخر این پدر من است. من اینجا تحصیل میکنم، پول تحصیل و خرج زندگی مرا او از ایران میفرستد. دهانشان باز ماند، گفتند: این کار میکند میفرستد تو خرج کنی؟! گفتم: آری. باور نمیکردند. کم کم آشنا شدند، گفتند: بله ما هم زن و شوهر هستیم، دختر و پسری داریم، دخترمان فلان جاست و پسرمان فلان جا و ما اکنون دونفری تنها اینجا هستیم. ولی بعد که پسرم تحقیق کرد آنها اقرار کردند که ما سی سال پیش با همدیگر به اصطلاح آشنا شدیم و عشق همدیگر را در دلمان احساس کردیم، گفتیم یک مدتی با هم معاشرت میکنیم، اگر اخلاقمان با همدیگر جور درآمد ازدواج میکنیم. همینطور سی سال گذشته است و بچه هم نداریم. این دوره نامزدی ما سی سال طول کشیده است و هنوز به جایی نرسیده است!.

مسئله کمبود عواطف، عجیب مسئلهای است در دنیا. آنها هم انسانند و به حسب فطرت مثل ما هستند. ما هم ممکن است روزی خدای نخواسته تبدیل به چنین آدمهایی بشویم. همین امشب در روزنامه چشمم به یک تیتری افتاد، واقعاً حیرت کردم که انسان وقتی انسانیت خودش را از دست میدهد مثل یک جزء از ماشین میشود. نوشته بود که در مصر یک هواپیما سقوط کرد و نود و دو نفر کشته شدند.

شخصی که سِمت او در فرودگاه مثلًا تنظیم ترافیک هواپیماها بوده نه اطلاع دادن به خلبان، گفته است: بله، من آن وقتی که هواپیما میآمد و ارتفاعش در حدود دوهزار متر بود و باید از سه هزار و پانصد متر کمتر نمیبود چون تصادف میکرد، این را میدیدم و متوجه هم بودم که طولی نمیکشد که هواپیما تصادف میکند. گفتهاند:

چرا نگفتی؟ گفته است: این وظیفه من نبود، من مسئول این کار نبودم، مرا برای کار دیگر گذاشته بودند، من کار خودم را انجام دادم. بسیار خوب، تو مسئول این کار نبودی، ولی انسان که بودی. گفته: من میدانستم که اگر الآن اطلاع بدهم- و