مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٤٨ - آرزوهای دراز

آرزوهای دراز

شخصی آمد حضور امیرالمؤمنین علی علیه السلام و عرض کرد: چند کلمه نصیحت به من بگو. امام فرمود:

از آن کسان مباش که آرزوی سعادت آخرت را دارد ولی بدون سعی و عمل، و از آن کسان مباش که میداند راهی که میرود غلط و خطاست و میبایست توبه و بازگشت کند و میخواهد تصمیم به توبه و بازگشت بگیرد ولی همیشه این تصمیم را به تأخیر میاندازد به خیال اینکه هنوز وقت زیاد است و فرصت باقی است؛ هنگام سخن گفتن زاهدانه سخن میگوید؛ همه از فنا و زوال مادیات و دوام و بقای معنویات دم میزند و میگوید: همه از فنا و زوال مادیات و دوام و بقای معنویات دم میزند و میگوید: دنیا نیرزد آنکه پریشان کنی دلی، و انسان نباید گوهر نفیس جان خود را به امور پست و حقیر مادی بفروشد، ولی همینکه از سخن به عمل میآید حریصانه و طمعکارانه عمل میکند و تمام سخنان زاهدانه و عارفانه خود را از یاد میبرد؛ اگر دنیا به او رو بیاورد هرگز سیر نمیشود و همیشه فریاد «هَلْ مِنْ مَزید» وی بلند است و اگر دنیا به او پشت کرد و محروم شد نمیتواند عزت و آزادمنشی خود را در سایه قناعت حفظ کند و