فلسفۀ تاریخ ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣١٩ - سوسیالیسم عرفانی

یا یک چیز را در دل مردمی میکارند؛ راه دارد.

معنای «برای دیگران دوست داشته باش آنچه را که برای خود دوست داری» این است که دیگری را آنچنان دوست داشته باش که خودت را دوست داری. میگویند سوسیالیسم هم معنایش این است که من و ما از میان برخیزد. میگویند اینجور نیست که تعلق اشیاء به انسان یعنی مالکیت سبب تجزیه انسان شده باشد. معنای مالکیت تعلق اشیاء به انسان یا اضافه اشیاء به انسان است. میگویم ضبط صوت من؛ یعنی این مضاف است من مضافٌ الیه، تعلق این به من. میگویم خانه من، لباس من، کتاب من، پُست من. آن نظریه مدعی بود که مالکیت سبب تجزیه میشود؛ یعنی تعلق اشیاء به انسان، انسان را تجزیه میکند. به هر نسبت که اشیاء به انسان تعلق داشته باشند انسان به همان نسبت تجزیه شده. اینها برعکس میگویند که تعلق انسان به اشیاء انسان را تجزیه میکند نه تعلق اشیاء به انسان. انسان را باید ساخت به طوری که تعلقاتش و وابستگیاش [به اشیاء در او اثر نداشته باشد.] وابستگی انسان را به اشیاء باید معالجه کرد نه وابستگی اشیاء را به انسان. ممکن است که اشیاء به انسان وابستگی داشته باشند ولی انسان به اشیاء وابستگی نداشته باشد: