پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٥ - ١- مادّه فناپذير است

با اين حال چگونه ممكن است مرتكبين كبيره را همطراز كفار و مشركان بدانيم، و آنها را مخلد در آتش بشمريم؟!

چگونه ممكن است در حكمت خداوند كسى كه يك عمر ايمان داشته و تمام اعمال صالح را انجام داده، فقط يك گناه كبيره كرده و در يك روز از عمر خود مثلًا يك دروغ گفته است، چنين كسى مخلد در آتش دوزخ باشد، نمى‌گوئيم كيفر يك دروغ را نمى‌بيند، بلكه مى‌گوييم عذاب جاودان درباره چنين كسى معنا ندارد.

روايات زيادى نيز از معصومين عليهم السلام رسيده است كه ادعاى «وعيديه» را در مورد خلود صاحبان گناه كبيره در دوزخ نفى مى‌كند. [١]

حقيقت اين است كه اين گروه از افراطيون خوارج به واسطه تعصب و لجاجت شديد و عدم احاطه به آيات قرآن و اخبار پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم و معصومين عليهم السلام و عدم توجه به دلائل روشن عقلى در اين درّه هولناك سقوط كرده‌اند، اصولًا خوارج همگى گرفتار عواقب سوء نادانى و تعصب خود بوده‌اند و سرگذشت آنها در تاريخ اسلام بهترين گواه اين مدعى است. [٢]

توضيحات:

٣- ايرادات مربوط به جاودانگى عذاب.

در مورد مجازات ابدى براى گروه خاصّى از مجرمان، سؤالات مختلفى مطرح شده كه باعث درباره آنها در اينجا ضرورى به نظر مى‌رسد:

١- مادّه فناپذير است.

ماده نمى‌تواند جاودان باشد تا پاداش ابدى را پذيرا گردد، و به تعبير ديگر جاودانگى پاداش و عذاب با فانى بودن مادّه جسمانى سازگار نيست.

[١]. براى توضيح بيشتر در اين زمينه به جلد ٨ بحارالأنوار، صفحه ٣٥١ تا ٣٧٦ (باب ٢٧) و تفسير فخررازى، جلد ٣، صفحه ١٤٤ به بعد.

[٢]. براى توضيح بيشتر در اين زمينه به جلد ٨ بحارالأنوار، صفحه ٣٥١ تا ٣٧٦ (باب ٢٧) و تفسير فخر رازى، جلد ٣، صفحه ١٤٤ به بعد.