از جمله طبق آيات مورد بحث خداوند روزى ويژه‌اى از الطاف خفيه‌اش به آنها اختصاص داده است، آنها از جلوه‌هاى ذات پاك او لذت مى‌برند و از باده شهود باطن او سرمست مى‌شوند قلبشان از پيمانه شوق خدا لبريز، و سر تاپايشان غرق عشق و جذبه وصال او مى‌شود، اين همان است كه در يك اشاره كوتاه فرموده: اولئكَ لَهُمْ رِزْقٌ مَعْلُومٌ‌ «آنها روزى ويژه‌اى دارند».

ديگر از امتيازات آنها همان مصونيت از وسوسه‌هاى شياطين است كه در بالا به آن اشاره شد.

سوّمين امتيازشان رسيدن به مقام والاى عرفان است، آنها چنان معرفتى دارند كه مى‌توانند خدا را توصيف صحيح كنند، نه توصيفى آميخته با شرك جلى يا خفى، چنانكه در آيه ١٥٩ و ١٦٠ صافات مى‌خوانيم: سُبْحانَ اللَّه عَمّا يَصِفُونَ- الاعِبادَ اللَّه الْمُخْلَصينَ‌ «منزل است خداوند از توصيفى كه آنها مى‌كنند، مگر بندگان مخلص خدا (كه توصيفى صحيح از هرگونه عيب و نقص دارند).

به اين ترتيب معرفتشان از همه برتر، مصونيتشان در برابر شيطان و هواى نفس از همه بيشتر، و پاداششان در قيامت از همه والاتر است، و اين است جزاى مخلَصين‌ (اللَّهُمَّ اجْعَلْنا مِنَ الْمُخْلَصينْ، بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّاهِرينَ).

***

١٢- صدق و راستى‌

در ميان اعمال انسان كمتر عملى به زيبايى و جذابيت «صدق و راستى» است، و از آيات و روايات به خوبى بر مى‌آيد كه وزن آن در ترازوى عمل نيز بسيار سنگين است، چرا كه يكى از والاترين اوصاف اولياء اللَّه محسوب مى‌شود، و قرآن نيز آن را يكى از كليدهاى عمده بهشت شمرده، چنانكه در آيه ١١٩ مائده مى‌گويد: «هذا يَوْمُ يَنْفَعُ الصّادِقينَ صِدْقُهُمْ لَهُمْ جَنّاتٌ تُجْري مِنْ تَحْتِهَا الانْهارُ خالِدينَ فيها ابداً»: «امروز (روز قيامت) روزى است كه راست گفتن راستگويان به آنها سود مى‌بخشد، براى آنها باغ‌هايى از بهشت است كه از زير درختانش نهرها جارى است، و جاودانه در آن خواهند بود». [١]

روشن است كه منظور صدق و راستى در دنياست، صدق در عقيده، صدق در گفتار، و صدق در عمل‌

[١]. در اين آيه، «هذا» مبتدا و «يوم» خبر آن و جمله‌ «ينفع ...» مضاف اليه‌ «يوم» است.