پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٧ - ١١- دنيا پرستى

كنند، و حتى قلم يا دواتى براى نوشتن يك حكم ظالمانه در اختيارشان بگذارند بيان شده است كه شرح آن به خواست خدا در جاى خود خواهد آمد.

١٠- فراموش كردن آخرت‌

آيه ٣٤ سوره جاثيه در اين زمينه مى‌فرمايد: (وَ قيلَ الْيَوْمَ نَنْساكُمْ كما نَسيْتُم لِقآءَ يَوْمِكُمْ هذا وَ مأوآكُم النّارُ وَ مالَكُمْ مِنْ ناصِرينَ): «به آنها (از سوى خداوند) گفته مى‌شود امروز شما را فراموش مى‌كنيم همان‌گونه كه شما ديدار امروز را به فراموشى سپرديد، و جايگاه شما آتش است و هيچ ياورى نداريد»!.

به فراموشى سپردن دادگاه عدل الهى در قيامت، سرچشمه انواع آلودگى‌ها و سبب فرو ريختن در لجنزار گناه و عصيان و ظلم و فساد است، و اين اعمال موجب مى‌شود كه خداوند با آنها معامله فراموشكاران كند، مسلّماً حضور و احاطه علمى خداوند بر همه چيز و در همه حال چنان است كه فراموشى در مورد او مفهومى ندارد، ولى با اين انسان‌هاى فراموشكار، معامله فراموشى مى‌كند، يعنى لطف و رحمت و عنايت خويش را از آنها به كلى قطع مى‌نمايد و در اين صورت هرگونه راه نجات آنها بسته مى‌شود و جز سقوط در دوزخ (كانون غضب الهى) راهى ندارند. [١]

١١- دنيا پرستى‌

حبّ دنيا سرچشمه اصلى همه گناهان است و از عوامل مهمى است كه گروه كثيرى از انسان‌ها را به دوزخ مى‌كشاند، چنانكه در آيه ١٨ سوره اسراء مى‌خوانيم: مَنْ كانَ يُرْيدُ العاجِلَةَ عَجَّلنا لَهُ فيها ما نَشآءُ لِمَنْ نُريدُ ثُمَّ جَعَلْنا لَهُ جَهَنَّمَ يَصْليها مَذْمُوماً مَدْحُوراً: «آن كس كه فقط زندگى زود گذر (دنياى مادى) را بطلبد، آن مقدار كه بخواهيم به هركس اراده كنيم از آن مى‌دهيم، سپس دوزخ را براى او قرار خواهيم داد كه در آتش مى‌سوزد در حالى كه نكوهيده و رانده (درگاه خدا) است»!.

يعنى چنان نيست كه دنيا پرستان به تمام مقصود و منظور خود برسند، بلكه ممكن است با هزار گونه‌

[١]. نظير همين معنا در سوره ص آيه ٢٦، و سوره الم سجده آيه ١٤ آمده است.