در قرآن مجيد پاره‌اى از تعبيرات ديده مى‌شود كه از تمام آنچه تاكنون گفته شد فراتر مى‌رود، زيرا پا را در مرحله‌اى مى‌گذارد كه از افق افكار همه انسان‌ها و از دايره انديشه و تصور و خيال و هم بيرون است، و از آنچه خوانده‌ايم و نوشته‌ايم بالاتر است!

تكيه آيات قرآن بر چنين امرى عظمت نعمت‌هاى الهى را «به زبانى كه شرح آن نتوان» بيان مى‌كند، و اين از آيات اعجاب‌انگيز قرآن است.

مى‌فرمايد: فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما اخْفِىَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ اعْيُنٍ جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُوْنَ‌: «هيچكس نمى‌داند چه پاداش‌هايى كه مايه روشنى چشم‌هاست براى آنها نهفته شده؟ اين جزاى اعمالى است كه انجام مى‌دادند» (الم سجده ١٧).

در حديث مشهورى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم مى‌خوانيم: انَّ اللَّهَ يَقُولُ اعْدَدْتُ لِعِبادى الصّالِحينَ مالا عَيْنٌ رَأَتْ، وَ لا اذُنٌ سَمِعَتْ وَلا خَطَرَ عَلى قَلْبِ بَشَرٍ: «خدا مى‌فرمايد براى بندگان صالحم پاداش‌هايى فراهم كرده‌ام كه هيچ چشمى نديده، و هيچ گوشى نشنيده، و بر فكر كسى نگذشته است». [١]

جالب اينكه اين بشارت عظيم در قرآن مجيد به دنبال توصيف مؤمنان به قيام از بستر در شب‌ها براى مناجات با پروردگار (نماز شب) و نيز توصيف آنها به انفاق از تمام چيزهايى كه در اختيار دارند آمده است، و اين نشان مى‌دهد كه در اين طاعات و عبادات و اعمال نيك «نماز شب» و «انفاق» از برترين آنها است، و جالب‌تر اينكه نماز شب عبادتى است مخفيانه و انفاق‌هاى مخلصانه نيز غالباً مخفيانه است و خداوند پاداش آن را نيز اينچنين مخفى نگه داشت!

اين نكته نيز قابل توجه است كه تعبير قرّةَ اعْيُنٍ‌ در اصل به معناى سردى و خنك شدن چشم‌ها است‌ [٢] چرا كه در ميان عرب معروف بوده «اشك شوق» كه به هنگام شادى فوق‌العاده از چشم سرازير

[١]. اين حديث را جمع زيادى از مفسّران اسلامى از جمله طبرسى در مجمع‌البيان، و آلوسى در روح المعانى، و قرطبى در تفسير خود، و علامه طباطبايى در الميزان، نقل كرده‌اند، «بخارى» و «مسلم» نيز در كتاب خود آورده‌اند.

[٢]. «قرَّ» در لغت (بر وزن حُرّ) به معناى سردى و خنكى است.