پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٦ - ٢- محيط صلح و صفا

قابل توجه اينكه آيات متعدد ديگرى در قرآن ديده مى‌شود كه متضمن سلام و درود بر بهشتيان است، بى‌آنكه گوينده اين سلام و درودها تعيين شده باشد (مانند ٤٦، حجر، ٧٥ فرمان و ٣٤ ق).

گوينده اين سلام‌ها ممكن است فرشتگان باشند، و در بعضى از آنها محتمل است خود بهشتيان نسبت به يكديگر باشند، و يا از همه بالاتر و والاتر گوينده خدا باشد.

٢- محيط صلح و صفا

آنچه روح انسان را در زندگى بيش از همه چيز دستخوش اضطراب و آشفتگى مى‌كند، مسأله احساس ناامنى در جنبه‌هاى مختلف است.

گوارا نبودن زندگى دنيا غالباً به خاطر آن است كه انسان نه نسبت به آنچه دارد اطمينان ندارد، نه از آينده مطمئن است، و نه از همنوعان خود، مخصوصاً اگر داراى نعمت بيشترى باشد كينه‌ها، حسادت‌ها، و تنگ چشمى‌ها، چنان طوفانى در اطراف او ايجاد مى‌كند كه فضاى زندگى را در برابر چشمان انسان تيره و تار مى‌سازد.

يكى از نعمت‌هاى روحانى بهشت اين است كه آنجا از هر نظر امن و امان است، نه بيمى از جنگ مى‌رود، نه احتمالى از نزاع، نه كينه‌اى وجود دارد، و نه حسادتى، همه‌جا عشق و وفاست، همه جا محبت و برادرى است.

در دو آيه از قرآن مجيد تعبير بسيار زيبا و پرمعنايى درباره بهشت به عنوان‌ دار السّلام‌ (خانه امن و امان) ديده مى‌شود، در آيه ١٣٧ سوره انعام مى‌خوانيم: لَهُمْ دارُ السَّلامِ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ هُوَ وَ لِيُّهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ: «براى بهشتيان خانه امن و امان است نزد پروردگارشان، و او ولى و يار و ياور آنهاست به خاطر اعمال (نيكى) كه انجام مى‌دادند».

و در آيه ٢٥ يونس مى‌خوانيم: وَاللَّه يَدْعُوا الى دارِ السِّلامِ: «خداوند دعوت به سراى صلح و سلامت مى‌كند».

مفسّران در تفسير دار السّلام‌ عمدتاً دو بيان دارند: نخست اينكه‌ «سلام» كه به معناى سلامت از هرگونه آفت و ناراحتى و بلا است از اوصاف‌ «دار» (بهشت) مى‌باشد، در آنجا نه از كشمكش‌هاى‌