پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠٣ - ج - آيا شفاعت با عدل الهى سازگار است؟

است، آن هم با شرائطى كه در بالا گفته شد، بنابراين هرگز باعث بر تجرّى بر گناه نخواهد شد.

ب- شفاعت براى كيست؟

آيا براى افراد نادم و پشيمان از گناه است، آنها كه نياز به شفاعت ندارند، زيرا توبه همان ندامت است و مايه نجات آنهاست، و با وجود توبه چه نيازى به شفاعت؟ و اگر در باره كسانى است كه از گناه پشيمان نيستند بلكه در مقابل آن جسور و بى‌پروا هستند، چنين كسانى لايق شفاعت نيستند، و مصداق‌ «من ارتضى» در آيه ٢٨ انبياء نخواهند بود.

پاسخ: «اولًا» توبه شرايطى دارد چه بسا انسان موفق به انجام شرائط آن نشود، زيرا در چندين آيه از قرآن مجيد شرط توبه اصلاح گذشته بيان شده، يعنى كسى كه ساليان دراز مرتكب گناهى شود و بعد نادم گردد و از در توبه درآيد بايد خطاهاى گذشته را هرچند حق اللَّه بوده با اعمال نيك خود جبران كند، و اگر حق الناس بوده همه را تا آخر بپردازد، بنابراين «توبه» برخلاف آنچه تصور مى‌شود تنها ندامت نيست.

چه بسا خطاكارانى كه موفق به اين جبران و اصلاح نمى‌شود، در حالى كه ندامت و پشيمانى سراسر وجود آنها را فرا گرفته، اگر به شفاعت دل نبندند از آمرزش الهى مأيوس شده، و اين يأس آنها را غرق گناه بيشتر مى‌كند.

«ثانياً» ممكن است كسى به گناهى آلوده باشد، و هنوز توفيق توبه و ندامت براى او حاصل نشده باشد، اگر احساس كند كه امكان دارد در قيامت شفيعان دست او را بگيرند، به شرط اينكه گناهان ديگر را ترك كند و يا كارهاى خير و مثبتى انجام دهد همين معنا لااقل سبب تشويق او به ترك گناهان ديگر و انجام اعمال خير خواهد شد.

ج:- آيا شفاعت با عدل الهى سازگار است؟

چگونه ممكن است عده‌اى گنهكار شبيه با هم وجود داشته باشند، جمعى در پرتو شفاعت از مجازات الهى رهايى يابند، و گروهى گرفتار مجازات شوند؟ آيا اين تبعيض مخالف با عدالت پروردگار نيست؟

گاه اين مطلب به صورت ديگرى مطرح مى‌گردد و گفته مى‌شود اگر مجازات الهى نسبت به گنهكاران‌