پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣ - ٥- شكافتن كرات آسمانى!

پيدايش چنين حالتى در كرات آسمانى نتيجه متلاشى شدن آنهاست.

و سرانجام در يك تعبير تكان دهنده مى‌فرمايد: يَوْمَ نَطْوى السَّماءَ كَطَىِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ كَما بَدَأْنا اوَّلَ خَلْقٍ نُعيدُهُ‌: «در آن روز كه آسمان را همچون طومار درهم مى‌پيچيم و همان‌گونه كه آفرينش را آغاز كرديم باز مى‌گردانيم»! (انبياء- ١٠٤).

اين تعبير ابعاد دگرگونى آسمان‌ها و كواكب آسمانى را در پايان جهان به خوبى روشن مى‌سازد، و نشان مى‌دهد كه تمام منظومه‌ها و ستارگان ثابت و سيار همگى مانند يك طومار بهم پيچيده مى‌شوند، و همان‌گونه كه در آغاز آفرينش به صورت توده واحدى بودند در مى‌آيند، بار ديگر خداوند طرحى نوين در عالم هستى مى‌ريزد و قيامت در اين عالم نو برپا مى‌شود.

از مجموع آنچه در آيات گذشته آمد چنين نتيجه مى‌گيريم كه قيامت ادامه دنيا نيست، بلكه اين جهان به كلى درهم كوبيده مى‌شود، زيرا انفجارهاى عظيم و زلزه‌هاى هولناك همه چيز را در هم مى‌ريزد و در هم مى‌پيچد، سپس طرح تازه‌اى ريخته مى‌شود و جهان نوينى بر ويرانه‌هاى اين جهان برپا مى‌شود و رستاخيز انسان‌ها در آن عالم جديد است.