پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠٤ - د آيا شفاعت با خواست خدا متضاد نيست؟

عدالت است، پس تقاضاى شفاعت از سوى اولياء اللَّه، تقاضاى متوقف ساختن اجراى عدالت مى‌باشد؟ و اگر موافق با اصل عدالت نيست كه از آغاز نبايد چنين مجازاتى صورت گيرد.

پاسخ:

جواب اين سؤال نيز از لابلاى بحث‌هاى پيشين روشن مى‌شود، زيرا «اوّلًا» شفاعت بدون زمينه مناسب انجام نمى‌گيرد، هركس لايق آن باشد، مشمول شفاعت مى‌شود، و هركس نباشد از آن بر كنار خواهد بود، بنابراين هيچ‌گونه تبعيض انجام نمى‌گيرد.

«ثانياً»: مجازات گنهكار عين عدالت است، اما پذيرش شفاعت نوعى تفضّل مى‌باشد، تفضّلى كه از يك سو به خاطر زمينه‌هاى مناسب «شفاعت شونده»، و از سوى ديگر به خاطر آبرو و احترام و اعمال صالح شفاعت كننده است.

د: آيا شفاعت با خواست خدا متضاد نيست؟

گاه تصوّر مى‌شود كه شفاعت كننده در حقيقت جلو اراده حاكم عادل را مى‌گيرد، و كسى را كه او اراده كرده مجازات كند، از مجازات مى‌رهاند، و اين در مورد خداوند نمى‌تواند قابل قبول باشد.

ولى اين اشتباه نيز از آنجا ناشى مى‌شود كه شفاعت مورد بحث قرآن را با شفاعت معمول در برابر جبّاران و حكّام ستمگر يكسان دانسته‌اند، در آنها صاحبان نفوذ سعى مى‌كنند گنهكارانى كه با آنها رابطه دارند، برخلاف ضوابط، از مجازات مصون دارند، پادشاه و سلطان و امير نيز به خاطر نيازى كه به صاحبان نفوذ دارد، ناچار مى‌شود، شفاعت آنها را بپذيرد و گاه بر خلاف ميل خود از مجازات گناهكار چشم بپوشد.

ولى اين مسائل در مورد خداوند و شفاعت در پيشگاه او- همان‌گونه كه قبلًا شرح داده شد- صادق نيست، در اينجا شفاعت رنگ ديگرى به خود مى‌گيرد، اولياء اللَّه به اجازه و اذن خداوند بر كسانى كه گناهانشان زياد سنگين نيست، و در مقابل آن گناهان، اعمال شايسته‌اى نيز دارند، به شفاعت بر مى‌خيزند اعلام اين مطلب در واقع برنامه‌اى است براى تربيت نفوس و پاك ساختن دل‌ها.