مى‌فرمايد: كَلّا انَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ‌: «چنين نيست كه كافران مى‌پندارند، بلكه آنها در آن روز از پروردگارشان محجوبند» (مطففين ١٥).

چه مجازات دردناكى از اين بالاتر كه آنها حضور در بارگاه قرب پروردگار و لقاى روحانى او را از دست مى‌دهند.

مفهوم اين سخن آن است كه مؤمنان در آن روز در حجاب نيستند، آنها از مشاهده جمال حق بهره‌مندند، و از فيض لقاى آن محبوب بى‌نظير برخوردارند، و اگر آن حجاب عذاب اليمى بود براى كافران، اين ديدار برترين لذّت است براى مؤمنان.

٩- آنچه بخواهند به آنها مى‌دهند

گاه مى‌شود ميزبان انواع نعمت‌ها را براى پذيرائى ميهمان عزيزش فراهم مى‌كند، ولى اين نعمت‌ها معمولًا از جهتى معين و محدود است، اما هنگامى كه به او وعده دهد كه هرچه بخواهى- بدون استثناء- براى تو فراهم مى‌كنم، اينجاست كه روح ميهمان غرق آرامش مى‌شود، چون مى‌داند هيچ‌گونه محدوديتى در كار نيست.

اين سخن همان طور كه درباره مواهب مادى بهشت صادق است، در مورد مواهب معنوى آن نيز كاملًا صدق مى‌كند، و اتفاقاً بعضى از تعبيرات آيات تناسب بيشترى با مواهب معنوى دارد.

مثلًا در آيه ٢٢ شورى بعد از ذكر باغ‌هاى بهشتى مى‌افزايد: لَهُمْ ما يَشاؤُنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ ذلِكَ هُوَ الْفَضْلُ الْكَبيرُ: «براى آنها هرچه بخواهند نزد پروردگارشان فراهم است و اين فضل بزرگى است».

تعبير عند ربهم‌ و تعبير ذلِكَ هُو الْفَضْلُ الْكَبيرُ همه تناسب با مواهب معنوى و روحانى بهشت دارد كه بعد از ذكر نعمت‌هاى مادى به آن اشاره شده است.

و در آيه ٣٤ زمر همين معنا بدون اشاره به نعمت‌هاى مادى آمده، مى‌فرمايد: لَهُمْ ما يَشاؤُنَ عِنْدَ رَبِّهمْ ذلِكَ جَزاءُ الْمُحْسِنينَ‌: «هرچه بخواهند براى آنها نزد پروردگارشان موجود است، و اين است پاداش نيكوكاران».

به اين ترتيب هيچگونه محدوديتى در نعمت‌هاى بهشتى مخصوصاً در جنبه‌هاى روحانى و معنوى وجود ندارد، و اين تعبيرات علاوه بر اينكه نشان مى‌دهد نعمت‌هاى بهشتى محدود به جنبه‌هاى مادى‌