پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٩ - ١- اعراف در لغت و تفسير

ضعفاى مؤمنين، كه سرانجام مشمول رحمت الهى مى‌شوند، و به امر رجال با شخصيت اصحاب اعراف به سوى بهشت روانه مى‌گردند.

توضيحات:

١- اعراف در لغت و تفسير

«اعراف» جمع «عُرْف» (بر وزن قفل) به معناى مكان بلند و مرتفع است، و در اصل از «عرف الفرس» و «عرف الدّيك» كه به معناى بال‌هاى اسب و تاج خروس است گرفته شده، و گاه گفته مى‌شود كه از همان ريشه معرفت و عرفان كه به معنى آگاهى نسبت به اشياء و اطلاع بر خصوصيات آنهاست گرفته شده، زيرا زمين‌هاى مرتفع از زمين‌هاى پست و منخفض شناخته شده ترند (و از فراز آنها همه جا را مى‌توان شناخت).

و گاه گفته مى‌شود كه اعراف مقامات افراد والا مقام و بلند مرتبه است. [١]

در اينكه «اعراف» كجا است؟ و چگونه است؟ اقوال متعددى وجود دارد كه در الميزان شش قول از ميان آنها بيان شده است:

١- محلى است كه مشرف به بهشتيان و دوزخيان است.

٢- ديوارى است كه تاج مخصوصى همچون تاج خروس دارد!

٣- تلّى است ميان بهشت و دوزخ.

٤- همان ديوارى است كه در قرآن به آن اشاره شده كه در ميان مؤمنان و منافقين قرار مى‌گيرد، و در آيه ١٣ سوره حديد درباره آن مى‌فرمايد: (فَضُربَ بَيْنَهُمْ بِسُورٍ لَهُ بابٌ فيهِ الرَّحْمَةُ وَ ظاهِرُهُ مِنْ قِبَلِهِ العَذابُ): «در ميان مؤمنان و منافقان، ديوارى زده مى‌شود كه درونش رحمت است و بيرونش عذاب».

٥- اعراف به معناى صراط و پلى است كه به روى دوزخ كشيده شده.

٦- اعراف به معناى آگاهى بر حال مردم مى‌باشد.

ولى به اعتقاد ما هرگاه در آيات چهارگانه بالا كه سخن از اعراف مى‌گويد دقت شود ابهامى در معنا

[١]. التحقيق و مجمع‌البيان و لغات و تفاسير ديگر.