پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٠ - نقاط انحرافى اين استدلال

آيات متعددى استفاده مى‌شود كه آنها بعضى از اين صفات را براى بت‌ها قائل بودند از جمله در آيه ٦٥ عنكبوت مى‌خوانيم: فَاذا رَكِبُوا الفُلْكِ دَعَوُا اللَّه مُخْلِصينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجّاهُمْ الى البَرِّ اذا هُمْ يُشْرِكُونَ‌:

«هنگامى كه سوار بر كشتى مى‌شوند خدا را با اخلاص مى‌خوانند (و تنها حل مشكلات را از او مى‌طلبند، امّا هنگامى كه آنها را نجات مى‌دهد و به خشكى مى‌رساند مشرك مى‌شوند» (يعنى حل مشكلات خود را از غير خدا مى‌خواهند).

اين تعبير به خوبى نشان مى‌دهد كه آنها براى حل مشكلات خود در حال عادى به سراغ بت‌ها مى‌رفتند هرچند در شدائد سخت تنها دست به دامن لطف خدا مى‌زدند.

در آيه ٤٩ رعد به پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم دستور مى‌دهد: قُلْ ارَأَيْتُمْ شُرَكائَكُمْ الذَّينَ تَدُعُونَ مِنْ دُونِ اللَّه ارُوني ماذا خَلَقُوا مِنَ الأرْضِ امْ لَهُمْ شِرْكُ في السَّمواتِ‌: «بگو به من خبر دهيد كسانى را كه جز خدا مى‌پرستيد و همتاى خدا مى‌دانيد، چه چيزى از زمين را آفريده‌اند؟ آيا آنها شريك در آفرينش آسمان‌ها هستند»؟!

اگر مشركان خالق را منحصر به خدا مى‌دانستند و بت‌ها را به چشم شفيعان مى‌نگريستند، اين سؤال معنا نداشت، چرا كه آنها در جواب مى‌گفتند: ما آنها را خالق نمى‌دانيم و تنها واسطه‌اى ميان خالق و مخلوق مى‌شناسيم، مرگ واسطه بايد خالق يا شريك در خلقت باشد؟

اين نشان مى‌دهد كه آنها نوعى شركت در خلقت را براى آنها قائل بودند، و پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم مأمور مى‌شود براى روشن ساختن كذب آنها سؤال كند چه چيزى را آنها خلقت كرده‌اند؟!

آيه ١١١ سوره اسراء نيز نشان مى‌دهد كه آنها بت‌ها را همتاى خداوند در مالكيت و حاكميت بر جهان مى‌پنداشتند و حتى معتقد بودند كه بت‌ها خدا را در مشكلات يارى مى‌كنند!: وَقُلْ الحَمْدُ للَّه‌الذَّي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً وَلَمْ يَكُنْ لَهُ شَريكٌ في المُلْكِ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِيٌ مِنَ الذُّلِّ وَ كَبِّرْهُ تَكْبيراً: «و بگو حمد براى خداوند است كه نه فرزندى براى خود انتخاب كرده، و نه شريكى در حكومت دارد، و نه ولى و حمايت كننده‌اى در برابر ضعف و ذلت، و او را بسيار بزرگ بشمر».

اين جمله‌هاى سه گانه هر كدام براى نفى يكى از اعتقادات بت‌پرستان است كه «ملائكه را دختران خدا مى‌دانستند» (توجه داشته باشيد ولد به پسر و دختر هر دو گفته مى‌شود) [١] و آنها را شريك در خلقت، و آنها را ياور حق مى‌شمردند!

[١]. ولد به معناى مولود است كه به صغير و كبير و پسر و دختر و مفرد و جمع اطلاق مى‌شود (به مفردات راغب رجوع‌كنيد).