اين نكته نيز قابل توجه است كه قرآن مجيد عسل را جزء نوشيدنى‌ها شمرده، و حتى در آيه سوره نحل كه درباره زنبوران عسل سخن مى‌گويد: مى‌فرمايد: يَخْرُجُ مِنْ بُطُونِها شَرابٌ مُخْتَلِفٌ الْوانُهُ: «از درون شكم آنها نوشيدنى خاصى خارج مى‌شود به رنگ‌هاى مختلف» (نحل ٦٩).

اين تعبير شايد به خاطر آن است كه اگر عسل به صورت نوشيدنى خورده شود (شربت عسل) لذتبخش‌تر و مفيدتر و نيرو بخشتر است.

در آيات «سوره دهر» كه انواع نعمت‌هاى بهشتى براى ابرار و نيكان ذكر شده به چند قسمت ديگر از شراب‌هاى بهشتى اشاره شده است مى‌فرمايد: انَّ الابْرارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كانَ مِزاجُها كافُوراً- عَيْناً يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَّه يُفْجِّرُونَها تَفْجيراً: «ابرار نيكان) از جامى مى‌نوشند كه با كافور (نوعى از عطر و بوى خوش) آميخته است- چشمه‌اى است كه بندگان خاص خدا از آن مى‌نوشند و به هر جا بخواهند آن را جارى مى‌كنند» (دهر ٥ و ٦).

و در چند آيه بعد از آن مى‌افزايد: وَيُسْقَونَ فيها كَاْساً كانَ مِزاجُها زَنْجَبيلًا- عَيْناً فيها تُسَمّى سَلْسَبيلًا: «آنها از جام‌هايى در بهشت سيراب مى‌نوشند كه لبريز از شراب طهورى است كه با زنجبيل آميخته شده- از چشمه‌اى در بهشت كه نامش سلسبيل است» (دهر ١٧ و ١٨).

و در چند آيه بعد مى‌فرمايد: وَسَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً: «و پروردگارشان شراب طهور به آنها مى‌نوشاند» (شرابى كه ساقيش خداست و پاك و پاك كننده از تمام پليدى‌هاست!) (دهر ٢١).

در اين آيات نيز اشاره به چند شراب پاكيزه بهشتى شده است: نخست شراب مخصوصى كه آرام بخش است، زيرا كافور در لغت معانى متعددى دارد، يكى از آنها بوى خوش ديگر ماده سفيد رنگى است كه در خنگى و سفيدى ضرب‌المثل است و بوى تند مخصوص دارد و آرامبخش درست نقطه مقابل زنجبيل است كه گرم و داغ است (زنجبيل هان ريشه معطر و خوش بويى است كه در ادويه غذاها و گاه در نوشابه‌ها به كار مى‌رود).

به نظر مى‌رسد كه عرب دو نوع شراب با دو حالت مختلف داشته، يكى به اصطلاح محرك و