پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٧ - ١- ايمان و عمل صالح

در بعضى از روايات‌ «احسان» به عنوان عبادت و بندگى توأم با يقين كامل، و احساس مراقبت پروردگار در همه حال، تفسير شده است، چنانكه در حديثى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم مى‌خوانيم كه از حضرتش درباره «احسان» سؤال كردند فرمود: انْ تَعْبُدَ اللَّه كَانَّكَ تَراهُ فَانْ لَمْ تَكنْ تَراهُ فِانَّهُ يَراكَ: «آن گونه خدا را پرستش كن كه گويى او را مى‌بينى و اگر تو او را نمى‌بينى او قطعاً تو را مى‌بيند»! [١]

روشن است آنكس كه احساس چنين مراقبتى مى‌كند نه تنها عبادتش عبادتى شايسته، و داراى روح و حقيقت است، بلكه آثار اين احساس در تمام اعمال و رفتار و گفتار او ظاهر مى‌شود.

٤- جهاد و شهادت‌

هركس مختصر آشنايى با منطق قرآن و اسلام داشته باشد مى‌داند مقام مجاهدان و شهيدان در اسلام فوق‌العاده والا است، قرآن با صراحت وعده بهشت را به اين گروه ايثارگر داده است، از جمله در آيه ١١ توبه مى‌فرمايد: «خداوند از مؤمنان جان‌ها و اموالشان را خريدارى مى‌كند كه (در برابرش) بهشت براى آنان باشد (به اين گونه كه) در راه خدا پيكار مى‌كنند، مى‌كشند و كشته مى‌شوند، اين وعده حقى است بر او كه در تورات و انجيل و قرآن (سه كتاب بزرگ آسمانى) آمده، و چه كسى نسبت به عهدش از خدا وفادارتر است، حال كه چنين است بشارت باد بر شما به خاطر معامله‌اى كه با خدا كرده‌ايد، و اين پيروزى بزرگى است» (انَّ اللَّه اشْتَرى مِنَ الْمُؤْمِنينَ انْفُسَهُمْ وَ امْوالَهُمْ بِانَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقاتِلُونَ في سَبيلِ اللَّه فَيَقتُلُونَ وَ يُقْتَلُونَ وَعْداً عَلَيْهِ حَقّا في التَّوراةِ وَ الأنْجيلِ وَ الْقُرآنِ وَ مَنْ اوْفى بِعَهْدِهِ مِنَ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُم الذَّي بايَعْتُمْ بِهِ وَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظيمُ) (توبه ١١١). [٢]

و راستى اين تجارت بى‌نظير و بى‌مانندى است: خريدار خداوند، فروشندگان مؤمنان مجاهد، متاعى كه خريدارى مى‌شود جان‌ها و اموالى است كه خداوند خودش به آنها بخشيده، بهايى كه براى آن پرداخته مى‌شود بهشت جاويدان، و سند اين معامله سه كتاب بزرگ آسمانى است، و به دنبال همه اينها تبريكى است كه اين خريدار به اين فروشنده مى‌گويد!

چه تعبيرات زيبا و دلنشين؟ و چه معامله پر سود؟ در برابر يك متاع زود گذر و ناپايدار چه بهاى پر

[١]. تفسير نورالثقلين، جلد ١، صفحه ٥٥٣، حديث ٥٧٩ (ذيل آيه شريف ١٢٥ نساء).

[٢]. همين معنا در آيات ٢٠ و ٢١ و ٨٨ و ٨٩ سوره توبه و ١٢ صف و ١٤٢ آل‌عمران آمده است.