تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨٣ - شرح آيات

همگان وعده نيكى مى‌دهد. [١٥١] چون به نعيم دو بهشت اخير نظر كنيم، هر چند نسبت به دو بهشت نخستين درجه پايينترى دارند، حقا مظهر اسم رحمان به شمار مى‌روند، و او از اين كه ما را بيافريند بى‌نياز است، ولى ما را به لطف و حكمت خود آفريد، و سپس ما را به حال خود رها نكرد، بلكه ما را بر فطرت حق و شناخت خودش آفريد، و ما را به هر دو راه رهبرى كرد، و به ما علم آموخت، و سپس عقل به ما بخشيد، و فرمان داد تا از او اطاعت كنيم، و تا دم مرگ در توبه كردن و بازگشتن به سوى خودش را براى ما باز نگاه داشت، و او قادر است كه ما را پس از مرگ بار ديگر زنده نكند و بعثى در كار نيايد، و اگر بعث صورت گرفت ما را عذاب كند، ولى او بهشت را آفريد تا به ما اكرام كند نه اين كه جزاى عملمان باشد، چه ما شايستگى آن را نداريم كه حتى از يك نعمت از نعمتهاى او سپاسگزارى كنيم، بلكه درآمدن به بهشت نتيجه‌اى از فضل او است و اگر چنين بود يك نفر- حتى رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم- نيز به بهشت راه نمى‌يافت، چنان كه خود او گفته است: «سوگند به آن كه جانم به دست او است كه هيچ يك از مردم نيست كه با عمل خويش به بهشت داخل شود» و چون گفتند: حتى تو اى رسول خدا؟ و او گفت: «و نه من، مگر اين كه رحمت و فضل او مرا فراگيرد و شامل حالم شود» و دست خودش را بر بالاى سر خويش نهاد و بانگ خود را بلندتر و كشيده‌تر ساخت». [١٥٢] فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ‌ و ما در برابر نعمت او هيچ نمى‌توانيم كرد جز اين كه بگوييم: و لا بشى‌ء من آلاء ربنا نكذب.

[٧٠- ٧١] و سپس در وصف نعمتهاى دو بهشت مى‌گويد

فِيهِنَّ خَيْراتٌ حِسانٌ‌ در آنها است زنانى نيكو و زيبا.