تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥٥ - شرح آيات

روان است». [٩٣] و گفتن: «جنتان دو باغ (بهشت)» براى متمايز ساختن اين دو از ديگر جنتها است، همچون جنة عدن و جنة فردوس و نظاير اينها است.

فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ‌.

/ ٣٤٣ پس از بيان مقام ترسندگان از مقام پروردگارشان، خدا شايد اين پرسش را براى آن طرح مى‌كند كه به ما بگويد كه راه براى همگان باز است كه اگر بخواهند به اين منزلت والا و برجسته برسند، بدان جهت كه خدا آن را مخصوص هيچ كس قرار نداده، ولى شرط آن است كه آلاء پروردگارش را تكذيب نكند كه در اين صورت خدا او را از آن محروم مى‌سازد.

[٤٨- ٤٩] وحى ما را به رفتن به اين دو باغ دو بهشت تشويق مى‌كند، و تصاوير زيبايى را از آنها از نظر ما مى‌گذارند، و تشويق هنگامى اهميت پيدا مى‌كند كه شنونده با آن همكارى كند و تصديق كند تا به صورت چيزى شبيه يك آتشگيرانه در درون وى شود، و او را هر چه فعالتر و ژرفتر به عمل برانگيزد تا به هدف خواسته شده برسد.

انسان از جرم و گناه مى‌ترسد و از آن پرهيز مى‌كند، و اين پرهيز يا براى آن است كه گناه او را به جهنم مى‌كشاند، و يا براى آن كه به خدا نزديكتر شود و پاداش شايسته به او برسد.

ذَواتا أَفْنانٍ‌ «دارندگان شاخه‌ها.» اشاره به دو صفت از آن دو جفت است: يكى از آنها زيادى شاخه‌ها است، و عرب به شاخه درخت فنن مى‌گويد كه جمع آن افنان است، و اين بدون شك سبب داخل شدن شادى و سرور به نفس است، كه با نگريستن به آنها و سبزى و انبوهى آنها حاصل مى‌شود، و زيادى شاخه‌ها اشاره به نوع معينى از درختان است كه مثل درخت خرما نيستند كه تنها يك ساقه داشته باشند، و اين‌