تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥٤ - شرح آيات
على (ع) در مضمون حديثى گفته است: اگر مىدانستم كه رضاى خدا در آن است كه خودم را به آتش افكنم، چنين مىكردم، و اگر مىدانستم كه رضاى او در آن است كه خود را از بلندى فرو افكنم، اين كار را مىكردم./ ٣٤٢ و بدان سبب كه اين گروه از بندگان از پروردگارشان در دنيا بيم داشتند مستحق امنيّت خاطر و باغهاى بهشت او در آخرتاند.
رسول اللَّه (ص) گفت: «خداى تبارك و تعالى مىگويد: سوگند به عزت و جلالم كه دو ترس و دو اطمينان خاطر را با هم در نزد بندهام جمع نمىكنم، پس اگر در دنيا از من بترسد، در آخرت به او امنيت و آسايش خاطر مىبخشم، و اگر در دنيا از من خود را ايمن بداند، در آخرت او را گرفتار ترس مىكنم». [٩٢] و اينان از خدا شرم دارند، و از حضور او در آشكار و نهان بيمناكند، و دو بهشتى كه خدا به ايشان عطا مىكند، در مقابل جهنم و حميمى است كه مجرمان در ميان آنها درآمد و شدند.
بعضى گفتهاند: اينان برترين مؤمنان از لحاظ درجه و مقامند، و چون پستتر به مقام بالاتر نمىرود، خدا دو بهشت به ايشان عنايت كرده است كه يكى از آنها به ايشان و همسرانشان اختصاص دارد، و ديگر بهشتى است كه همچون مهمانسرا مؤمنان در آن به ديدار ايشان مىروند، و ديگرى گفته است كه: بهشت نخستين در درون خانه او است و بهشت دوم در بيرون آن، و ديگران گفتهاند: اولى پاداش اعمالشان است و دومى زيادى و فضلى از جانب خدا، و به قولى اولى جزاى كردارها و رفتارهايشان است، و دومى پاداش علم و معرفت موجود در قلوب ايشان است، و ايمان و تصديق نفوسشان، و آنچه از كل قرآن برمىآيد اين است كه مؤمنان بيش از دو بهشت دارند، چنان كه خداوند متعال گفته است وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ «و هر كس از خدا و رسولش اطاعت كند، خدا او را در بهشتهايى (باغهايى) داخل مىكند كه از زير درختان آنها نهرها
[٩٢] - نور الثقلين، ج ٥، ص ١٩٦.