تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٩ - شرح آيات
كه بر اثر فشارها چنان تسليم مىشوند كه آنان را به جهنم مىكشاند، صالحان هر وقت كه آلوده به ناپاكى خطاها شوند، به پاكى خود باز مىگردند، و اين پاكى را از توبه كردن و بازگشت به پروردگار آمرزندهشان به دست مىآورند ... و اينان از اهل بهشتاند.
/ ٢٩ وَ بِالْأَسْحارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ «و در سپيده دمها طلب آمرزش مىكنند.» در هنگام سحر جهان محيط بر انسان در خوابى ژرف به سر مىبرد، و حتى كسانى كه بيمارى سبب بيدار ماندن ايشان در هنگام شب بوده است يا از چيزهاى ديگرى در شب چنين شدهاند، در اين هنگام آرام مىگيرند، و آدمى نيز به نوبه خود با آرامش داخلى خود انس مىگيرد، و شهوتهاى او باز مىگردد، و اعصابش آرامش پيدا مىكند، و هواها و وسوسههاى او كاهش مىيابد، و به خود باز مىگردد، و فرصت آن براى وى فراهم مىآيد كه به حسابهاى خود برسد و درباره گفتهها و كارهاى خود در محكمه عقل و و جدان به داورى بپردازد، و در اين هنگام است كه نامهاى پروردگارش براى او تجلى پيدا مىكند، و چنان به نظرش مىرسد كه آفريدگار قاهر و بيناى نسبت به وى از رگ گردن به او نزديكتر است و به حساب او رسيدگى مىكند: اى بنده من، چرا از من دورى گزيدى؟ مگر من بهترين پروردگار براى تو نبودهام، پس تو چرا بدترين بنده شدى؟ مگر عادت احسان كردن به تو را تغيير دادم كه به من شرك آوردى و به جاى من در برابر بندگانم سر فرود آوردى؟
چه بسيار عالى است اين بيدارى ضمير و و جدان پس از خواب، و نهضت اراده پس از سستى عارض شده بر آن؟؟ خدايا! چه اندازه شيرين است بازگشت به خانه انس پس از غربت و گرفتار شدن در سوراخ نافرمانى، و چه لذيذ است حكايت اعتراف كردن به گناه پس از سبكسرى و تمرّد! به همين سبب نفوس و جانهاى پرهيزگاران چشم به راه ساعتى مىماند كه از محبت و شوق و قرب افروختگى پيدا كرده باشد. آيا اين حديث رسول اكرم (صلّى اللَّه عليه و آله) را نشنيدهاى كه گفت: «گزاردن دو ركعت نماز در وسط شب