تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦٠ - شرح آيات

وَ لَقَدْ جاءَ آلَ فِرْعَوْنَ النُّذُرُ «و بيم دهندگان بر فرعون و وابستگان او وارد شدند.» خدا آنان را به حال خود رها نكرد تا از طريق خودشان به ايمان دست يابند، بلكه به هدايت كردن فرد فرد ايشان در يوم الزينة مبادرت ورزيد، و تنها به نذير و بيم دهنده واحدى اكتفاء نكرد كه همان حجت مى‌بود، بلكه بيم دهندگان فراوان و آشكار بر ايشان وارد شدند، كه از جمله آنها نه آيت و نشانه و اشاره براى فرعون و قوم او بود، ولى آنان، چنان كه قرآن توصيف كرده

كَذَّبُوا بِآياتِنا كُلِّها «آيات ما را تكذيب كردند.» و اين تكذيب به سبب غامض بودن و پيچيدگى آنها نبود، چه همه آنها آشكارا قابل فهم بود، بلكه علت آن بيمارى قرار گرفته در دلهاشان بود، و اگر در ژرفاى جانهاى ايشان به كاوش مى‌پرداختى مى‌ديدى كه سلطان و تسلط آيات بر آنها حضور دارد، و خدا مى‌داند كه چه اندازه براى ايمان نياوردن در معرض سرزنشهاى شديد نفس خود قرار مى‌گرفتند كه آنان را به ايمان مى‌خواند در صورتى كه خود از حق آشكار جلوگيرى مى‌كردند. آنان قدرت آن نداشتند كه در برابر اين سرزنش و جدال بر تكذيب محض بگروند و به همين سبب در صدد پيدا كردن بهانه و وسيله توجيهى براى اعراضشان از حق برآمدند، و اين از طبيعت انسان است كه چون با يقين داشتن به حق خواستار مخالفت با آن شود، به دنبال بهانه‌اى مى‌گردد، پس قالُوا هذا سِحْرٌ مُبِينٌ* وَ جَحَدُوا بِها وَ اسْتَيْقَنَتْها أَنْفُسُهُمْ ظُلْماً وَ عُلُوًّا «گفتند كه اين جادويى آشكار است* و در حالى منكر آن شدند كه خود به آن يقين داشتند و اين از ستمگرى و تكبر و برتريجويى ايشان بود»، [٥٥] پس مستحق سخت‌ترين عذاب خدا شدند و به ايشان رسيد.

فَأَخَذْناهُمْ أَخْذَ عَزِيزٍ «پس آنان را گرفتيم با گرفتن مهتر و سرورى.» كه ستم كردن بر حق را روا نمى‌دارد.