تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٣١ - شرح آيات

در آن به فرمانبردارى از خدا برمى‌خيزد و كار خوب مى‌كند، روز خير و بركت است، خواه در دنيا باشد كه در آن احساس لذت وابسته به فارغ بودن ذمّه و گزاردن تكاليف واجب است و جلب توفيق، يا در آخرت كه درجه رضايت و درجه بهشت او بالا مى‌رود، و بنا بر اين روزى كه در آن رحمت خدا فرود مى‌آيد مبارك است و سعيد، همچون آن روز كه مائده آسمانى بر بنى اسراييل و حواريان عيسى عليه السلام نازل شد، و همچون شبى كه در آن قرآن بر پيامبر (ص) نازل شد، بهتر از هزار ماه است، و در مقابل آن روز معصيت و نافرمانى روزى شوم است كه توفيق را از صاحب آن سلب مى‌كند و او را در معرض خشم پروردگارش در دنيا و آخرت قرار مى‌دهد. مگر پى كردن يك شتر مايه هلاك همه يك امت نشد؟

سويد بن غفلة گفت: بر او (يعنى امام على (ع)) داخل شدم و در مقابل او سفره‌اى گسترده و بر آن نان گندم و ظرفى محتوى شير با يك ملعقه ديدم و گفتم

يا امير المؤمنين! روز عيد و اين گونه خوراك؟! پس گفت: «اين عيد كسى است كه آمرزيده شده باشد»، [٢٩] و نيز از او است: «اين عيد كسى است كه خدا روزه‌اش را پذيرفته و نماز وى را سپاس گفته، و هر روز كه در آن خدا را نافرمانى نكنند روز عيد است». [٣٠] آيات در پى يكديگر از عاقبت مكذّبان قوم هود (ع) با ما سخن مى‌گويند تا گزيده‌هاى هولناكى از عذاب را در برابر ما قرار دهند، و كارى كه باد بر سر آنان آورد چندان شديد بود كه آدمى از روى زمين برمى‌كند، به همان گونه كه تنه‌هاى درختان سالدار و خشكيده را از ريشه برمى‌كند و بر روى زمين مى‌افكند! تَنْزِعُ النَّاسَ‌ «برمى‌كند مردمان را.»/ ٢٣١ كلمه «تنزع» آشكارا دليل بر آن است كه چه اندازه به زندگى چسبيده بودند و به اسباب ظاهرى نيرو و بقا دلبستگى داشتند، در صورتى كه در اندرون‌