تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٣ - شرح آيات

طرح مى‌كردند، به آنان داده مى‌شود/ ٢٣ و طبيعتا پاسخ از گونه پرسش است

ذُوقُوا فِتْنَتَكُمْ‌ «بچشيد آزمايش خودتان را.» اين همان آتشى است كه آن را ريشخند مى‌كرديد. اين همان فتنه و آزمايشى است كه در دنيا به صورت اوامر و نواهى و واجبات و محرّمات تجسّم پيدا كرد. و امروز به صورت واقعى آن كه آتشى زبانه كش است عرضه مى‌شود.

هذَا الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تَسْتَعْجِلُونَ‌ «اين همان چيزى است كه براى رسيدن به آن شتابزده بوديد.» از اين پاسخ ماهيت پرسش آنان آشكار مى‌شود كه آكنده از تمسخر و انكار بوده است.

[١٥] در كنار ديگرى از تصوير پرهيزگارانى را مشاهده مى‌كنيم كه خودشان را از سببهاى سوخته شدن به آتش محفوظ نگاه داشتند، و آنان را در باغها و در كنار چشمه‌ها مشاهده مى‌كنيم.

إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ‌ «و پرهيزگاران در باغهاى بهشت و چشمه‌هاى آن جاى دارند.» كه هر باغى نعمت خود را دارد، و هر چشمه‌اى يك نوشيدنى معلوم، و آنان در آنها گردش مى‌كنند و از آنچه دوست دارند لذّت مى‌برند.

[١٦] آخِذِينَ ما آتاهُمْ رَبُّهُمْ‌ «آنچه را كه پروردگارشان به آنان عطا كرده است دريافت مى‌كنند.» به همان گونه كه در دنيا آموزشهاى پروردگارشان را دريافت مى‌كردند و به آنها تسليم مى‌شدند، امروز پاداش بزرگ آن را دريافت مى‌كنند.

گفته‌اند: أخذ و گرفتن در اين جا به معنى مالك شدن است، چنان كه گفته مى‌شود: فلانى كشورها را گرفت، و بنا بر اين بهشت صورت موقّتى ندارد بلكه ملك دايمى ايشان است، و به قولى: صيغه كلمه «آخذين» دلالت بر مستمر بودن گرفتن ايشان دارد، بدان سبب كه نعمتهاى بهشت را نمى‌توان يك مرتبه گرفت، از آن روى كه بى‌نهايت است.