تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢ - شرح آيات

و پندارهاى برخاسته از قلبهاى ايشان، از حقيقت مرگ و واقعيت زندگى غافل مى‌مانند، و پيوسته آن را از ذهن خود دور نگاه مى‌دارند و مى‌پرسند: آن چه وقت است؟

يَسْئَلُونَ أَيَّانَ يَوْمُ الدِّينِ‌ «مى‌پرسند كه: روز جزا چه وقت است؟» آن را مستبعد مى‌دانند يا مورد استهزا قرار مى‌دهند، و در نتيجه آن را به صورت جدّى در نظر نمى‌گيرند، و شايد براى آن بوده باشد كه در انديشه‌هاى غفلت انگيز غرق شده‌اند.

[١٣] و آن بدون شك خواهد آمد، و چون آمد، و چون چنين است، بر ما واجب است كه خود را آماده براى رو به رو شدن با آن سازيم، از آن جهت كه بسيار هراسناك است. مگر نه چنان است كه آن كس كه بر زين زمان سوار است، اگر هم ايستاده باشد باز زمان او را خواهد برد؟ آيا چنان نيست كه «هر چه چشم داشتنى است درآيد، و هر چه درآمدنى است نزديك است» [٥] كه امير المؤمنين عليه السلام چنين گفته است؟

از شتاب ورزيدن براى روز جزا چه مى‌خواهند، آيا براى آتشى كه بدنهاشان را مى‌سوزاند اين اندازه شتابزده شده‌اند؟

يَوْمَ هُمْ عَلَى النَّارِ يُفْتَنُونَ‌ «آن روز است كه ايشان را با آتش مى‌آزمايند.» به همان گونه كه طلا را براى آزمايش بر آتش عرضه مى‌دارند، و چنان مى‌نمايد كه كافران را نخست بر جهنم عرضه مى‌دارند، و پس از آن است كه در آنشان مى‌اندازند، و شايد اين براى آن است كه حكم جاودانگى ايشان در آتش را برايشان بخوانند، به همان گونه كه براى محكوم به مرگ حكم و خصوصيات آن پيش از اجرا كردن اين حكم مرگ خوانده مى‌شود.

[١٤] در اين لحظه هولناك، پاسخ پرسشى از ايشان كه به عنوان استهزا