مى‌گويد، از كسى تميز دهد كه به فرمان عقل سخن مى‌گويد: آن كه از هواى نفس سخن مى‌گويد، هميشه راست نمى‌گويد، و گفته‌اش موافق با عقل نيست، بلكه حكايت از شهوتهاى صاحب خود مى‌كند و بنا بر اوضاع و احوال و مصالح صورتهاى نسبت به يكديگر متناقض پيدا مى‌كند.

سپس به رسالتى كه پيامبران آن را آورد نگاه كنيم و ببينيم كه آيا در آن چيزى مخالف عقل و حق وجود دارد؟ و آيا در آن هيچ تناقضى ديده مى‌شود؟

هرگز ... پس اين رسالت معصوم و از جانب خدا است وَ لَوْ كانَ مِنْ عِنْدِ/ ١٤٦ غَيْرِ اللَّهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلافاً كَثِيراً «و اگر از جانب جز خدا مى‌بود، در آن اختلاف فراوان مى‌يافتند». [٩] سپس او آنچه را كه از جانب خدايش بر او نازل مى‌شد، بدون آن كه هرگز تغييرى در آن بدهد، به جامعه منتقل مى‌كرد، و حتى آيه‌هايى را كه مشتمل بر ملامت خودش بود به همان صورت به مردمان ابلاغ مى‌كرد، در صورتى كه اگر پيرو هوا و هوس خويش مى‌بود، مى‌بايستى آنها را تغيير دهد؛ و از اين جمله است گفته خداى تعالى وَ إِنْ كادُوا لَيَفْتِنُونَكَ عَنِ الَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ لِتَفْتَرِيَ عَلَيْنا غَيْرَهُ وَ إِذاً لَاتَّخَذُوكَ خَلِيلًا* وَ لَوْ لا أَنْ ثَبَّتْناكَ لَقَدْ كِدْتَ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئاً قَلِيلًا* إِذاً لَأَذَقْناكَ ضِعْفَ الْحَياةِ وَ ضِعْفَ الْمَماتِ ثُمَّ لا تَجِدُ لَكَ عَلَيْنا نَصِيراً «و نزديك بود تو را درباره آنچه به تو وحى كرده بوديم فريب دهند، تا كلام ديگرى را به جاى آن به دروغ بر ما ببندى و آن گاه تو را دوست خود گيرند* و اگر استوارت نمى‌داشتيم، نزديك بود كه اندكى به طرف ايشان متمايل شوى* و در آن هنگام به تو مى‌چشانديم دو زندگى و دو مرگ، و هيچ كس را بر ضد ما با خود يار و ياور نمى‌يافتى»، [١٠] و اين گفته او عَفَا اللَّهُ عَنْكَ لِمَ أَذِنْتَ لَهُمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَكَ الَّذِينَ صَدَقُوا وَ تَعْلَمَ الْكاذِبِينَ‌ «خدا از تو بگذرد، چرا به آنان اذن دادى تا راستگويان آشكار شوند و دروغگويان را

[٩] - النساء/ ٨٢.

[١٠] - الإسراء/ ٧٣ تا ٧٥.