تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠١ - شرح آيات

به سر مى‌برند.» زندگى دنيا (دار الابتلاء) تا اندازه زياد به زمينى مى‌ماند كه مينهاى انفجارى را در آن كاشته‌اند، و فرق ميان متقيان و جز آنان در اين است كه پرهيزگاران به اين واقعيت ايمان دارند و به همين سبب از راهنمايى پروردگارشان پيروى مى‌كنند، و بر روى خطّى كه براى ايشان ترسيم شده است پيش مى‌روند، و در نتيجه خدا آنان را از شرّ آن روز حفظ مى‌كند و با چشم مهربانى به آنان نظر مى‌كند، در صورتى كه ديگران كه آخرت را تكذيب كرده بودند طعمه عذاب و سوخت جهنم مى‌شوند.

[١٨] خدا مردمان را آفريد تا آنان را مشمول رحمت خويش كند، چنان كه در اين گفته‌اش به آن تصريح كرده است إِلَّا مَنْ رَحِمَ/ ١٠٤ رَبُّكَ وَ لِذلِكَ خَلَقَهُمْ‌، [٢٥] و براى انسانى كه خواستار رحمت است تنها اين كافى است كه از آنچه خدا را به خشم مى‌آورد پرهيز كند تا رحمت او سبحانه و تعالى شامل حالش شود.

فاكِهِينَ بِما آتاهُمْ رَبُّهُمْ‌ «برخوردارند از آنچه پروردگارشان به آنان داده است.» هر اندازه انسان در دنيا از ملك و بى نيازى برخوردار باشد، احساس كمال راحتى نمى‌كند، كه اين يا بر اثر نقصانى در نعمتها است يا نقصى در خود او، و به همين سبب لذت او محدود است، و صاحب ثروت هر اندازه هم كه اين ثروت گسترده باشد، در رنج است، و آخرين خبرى كه در اين خصوص خوانده‌ايم اين است كه: يكى از دارندگان بليونها دولار اخيرا مبلغ ربع مليون دولار و يك اتومبيل را در بهاى آن به كسى بخشيده است كه، پس از بى نتيجه ماندن خودكشيهاى خودش، او را به قتل برساند، و مزدور با گناهكارى اين قتل را به انجام رسانيد، و چنين است كه نعمت دنيا براى هيچ كس به حد كمال نمى‌رسد.