پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠١ - شرح و تفسير جلوهها، نعمتها و زيبايىهاى بهشت

اين شراب‌هاى لذّت بخش در چهار صورت و طبيعت را بيان مى‌فرمايد: « «إِنَّ الْأَبْرارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كانَ مِزاجُها كافُوراً عَيْناً يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَها تَفْجِيراً»* «وَ يُسْقَوْنَ فِيها كَأْساً كانَ مِزاجُها زَنْجَبِيلًا عَيْناً فِيها تُسَمَّى سَلْسَبِيلًا» «وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً»؛ به يقين، نيكان از جامى مى‌نوشند كه با كافور (نوعى از عطر و بوى خوش) آميخته است؛ از چشمه‌اى كه بندگان خاص خدا مى‌نوشند و از هر جا بخواهند آن را جارى مى‌سازند ... و در آن جا از جام‌هايى سيراب مى‌شوند كه لبريز از شراب طهورى آميخته با زنجبيل است؛ از چشمه‌اى در بهشت كه نامش سلسبيل است ... و پروردگارشان شراب طهور به آنان مى‌نوشاند». [١] و در جاى ديگر مى‌فرمايد: « «لا يُصَدَّعُونَ عَنْها وَ لا يُنْزِفُونَ»؛ شرابى كه دردسر و مستى نمى‌آورد». [٢] سپس اشاره گذرايى به اوصاف اين بهشتيان كرده، مى‌فرمايد: «آنها گروهى‌اند كه تقوا و كرامت انسانى خود را تا پايان عمر و هنگام ورود به دار القرار (سراى جاويدان) حفظ كرده‌اند و از ناراحتى‌هاى نقل و انتقال سفرها (ى مرگ و برزخ) ايمن بوده‌اند» (قوم لم تزل الكرامة تتمادى بهم حتّى حلّوا دار القرار، و أمنوا نقلة [٣] الأسفار).

از اين تعبير استفاده مى‌شود كه بهشتيان كسانى‌اند كه تا پايان عمر، قداست و پاكى و تقوا را حفظ مى‌كنند و كرامت انسانى را كه در آيه شريفه‌ «وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنِي آدَمَ» [٤] بيان شده به چيزى نيالوده‌اند و خدا را در حالى ملاقات كرده‌اند كه نور ايمان و اعمال صالح وجودشان را احاطه كرده بود. اين تعبير، تأكيدى است بر موضوع حسن عاقبت و اين كه همه چيز در گرو پايان كار است.

[١] دهر، آيات ٥، ٦، ١٧، ١٨ و ٢١.

[٢] واقعه، آيه ١٩.

[٣] «نقله» به معناى جابه‌جايى است؛ لذا گاه به معناى سخن چينى نيز آمده است.

[٤] اسراء، آيه ٧٠.