پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦١٣ - نكته حكمين پشت به قرآن كردند

برابر كار انجام شده قرار مى‌دهد؛ به گونه‌اى كه داد و فريادش بلند مى‌شود؛ در حالى كه در حكميّت توافق حكمين شرط است. آيا چنين حكميّتى پشيزى ارزش دارد؟!

نكته حكمين پشت به قرآن كردند

اگر امام عليه السّلام در اين خطبه با صراحت مى‌فرمايد: حكمين قرآن را ناديده گرفتند و با اين كه حق را مى‌ديدند به آن پشت كردند و هواى نفس را بر حقيقت مقدّم داشتند، دليلش روشن است؛ زيرا اگر آن‌ها به آيات مختلفى كه در قرآن يا مستقيما در فضيلت على عليه السّلام نازل شده و يا يك اصل كلى را بيان مى‌سازد- كه طبق روايات رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله، على عليه السّلام نمونه بارز آن بوده است- مى‌انديشيدند ترجيح آن حضرت بر شخصى همچون معاويه كه فرزند دشمن شماره يك اسلام و پيامبر صلّى اللّه عليه و آله يعنى ابو سفيان بود و در مسير پدر خود گام بر مى‌داشت ترديد به خود راه نمى‌دادند.

آيا قرآن مجيد نمى‌گويد: « «إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ» [١]؛ آيا آن كس كه در ركوع، انگشتر به سائل بخشيد و آيه در شأنش نازل شد، كسى جز على عليه السّلام بود؟ با اين كه ابن عباس، عمار ياسر، جابر بن عبد اللّه انصارى، ابوذر غفارى، انس بن مالك، عبد اللّه بن سلام، مسلمة بن كهيل، عبد اللّه بن غالب، عقبة بن حكيم و عبد اللّه بن ابىّ (اين ده نفر) از صحابه همگى اين حديث را نقل كرده‌اند و شرح آن در تفاسير اهل تسنن نيز نقل شده است.

ا كسى كه در جاى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله در ليلة المبيت مى‌خوابد و جان خود را آماده نثار كردن در راه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله مى‌كند و صبحگاهان آيه‌ «وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ» [١] در حق او نازل مى‌شود، ديگرى با او مى‌تواند برابرى كند؟! [٢] آيا مقدّم داشتن كسى كه قرآن او را بهترين مخلوقات (بعد از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله) شمرده و آيه « «إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ»؛ كسانى كه ايمان آوردند و عمل صالح انجام دادند بهترين مخلوق خدايند» [٣] در شأن او نازل شده، جاى شك و ترديد است؟

آيا بايد چند ماه، وقت امت اسلامى را بگيرند تا ببينند او برتر است يا معاويه؟! به راستى شگفت‌آور است اساسا اين مقايسه، جفاى بزرگى به امير مؤمنان على عليه السّلام محسوب مى‌شود كه بخواهند او را در برابر معاويه قرار دهند و برترى آن حضرت را ثابت كنند؛ خاك كجا و آفتاب كجا؟!

(١) بقره، آيه ٢٠٧.

(٢) از جمله كسانى كه اين شأن نزول را نقل كرده‌اند، طبرى، ابن هشام، حلبى و يعقوبى، احمد بن حنبل، ابن جوزى و ابن صباغ مالكى‌اند. (به جلد دوّم الغدير، صفحه ٤٨ و ٤٩ مراجعه فرماييد).

(٣) بينه، آيه ٧.

هنگامى كه آيه مزبور نازل شد، پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله به على عليه السّلام فرمود: «مصداق اين آيه تو و شيعيان تواند». (به شواهد التنزيل و الصواعق المحرقة و در المنثور و نور الابصار و تفسير طبرى و غير آن مراجعه كنيد- براى شرح بيش‌تر درباره اين گونه آيات به كتاب آيات ولايت در قرآن مراجعه كنيد).