« «يَمُنُّونَ عَلَيْكَ أَنْ أَسْلَمُوا قُلْ لا تَمُنُّوا عَلَيَّ إِسْلامَكُمْ بَلِ اللَّهُ يَمُنُّ عَلَيْكُمْ أَنْ هَداكُمْ لِلْإِيمانِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ»؛ آن‌ها بر تو منّت مى‌نهند كه اسلام آورده‌اند؛ بگو:

اسلام آوردن خود را بر من منّت نگذاريد؛ بلكه خدا بر شما منّت مى‌نهد كه شما را به سوى ايمان هدايت كرده است اگر (در ادعاى ايمان) راستگوييد». [١] و از ويژگى‌هاى ديگر آن‌ها اين است كه كارهاى حرام را كه مورد علاقه آن‌هاست، زير پوشش‌هاى فريبنده‌اى قرار مى‌دهند يا براى اين كه مردم را بفريبند و يا حتى وجدان خود را نيز فريب دهند، به سراغ شراب مى‌روند. وقتى به آن‌ها گفته شود: شراب از محرّمات مسلّم است مى‌گويند: اين همان نبيذى است كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و اصحابش از آن مى‌نوشيدند؛ در حالى كه آن نبيذ نه مسكر بود و نه حرام؛ بلكه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله هنگامى‌كه يارانش بعد از ورود به مدينه از سرد بودن طبيعت آب مدينه و ناراحتى‌هاى گوارشى شكايت كردند، به آنها فرمود: چند دانه‌اى خرما درون خمره آب بريزيد تا مشكل شما بر طرف گردد. اين آب نه مضاف مى‌شد و نه خرما در حدّى بود كه مسكر شود. از آن مى‌نوشيدند و وضو مى‌گرفتند؛ ولى بعضى از گمراهان آن را بهانه كردند؛ مقدار زيادى خرما در آب مى‌ريختند و در جاى گرمى قرار مى‌دادند تا تخمير و به مسكر تبديل شود و آن را به نام نبيذ مى‌نوشيدند. [٢] همچنين بسيارى از افراد گناهكار و ضعيف الايمان در گذشته و حال، نام رشوه را هديه مى‌گذاشتند و نيز در پوشش معاملات صورى به ربا خوارى مشغول شده و مى‌شوند.

بديهى است در محيطهاى مذهبى كه گناه آشكار، مشكلات زيادى دارد گنهكاران ترجيح مى‌دهند كه اعمال خود را در پوشش عناوين فريبنده‌اى انجام دهند. اين همان است كه به نام فتنه و آزمون بزرگ از آن خبر داده‌اند.

و در آخرين جمله از اين بخش از خطبه مى‌خوانيم كه على عليه السّلام مى‌گويد: «عرض كردم:

[١] حجرات، آيه ١٧.

[٢] به كتاب كافى، جلد ٦، صفحه ٤١٦، حديث ٣ مراجعه كنيد.