پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٠٩ - ترجمه

بخش اوّل‌

فأجمع رأي ملئكم على أن اختاروا رجلين، فأخذنا عليهما أن يجعجعا عند القرآن، و لا يجاوزاه، و تكون ألسنتهما معه و قلوبهما تبعه، فتاها عنه، و تركا الحقّ و هما يبصرانه، و كان الجور هواهما، و الإعوجاج رأيهما. و قد سبق استثناؤنا عليهما في الحكم بالعدل و العمل بالحقّ سوء رأيهما و جور حكمهما. و الثّقة في أيدينا لأنفسنا، حين خالفا سبيل الحقّ، و أتيا بما لا يعرف من معكوس الحكم.

ترجمه‌

: (در ماجراى حكمين) نظر و رأى جمعيّت شما بر اين قرار گرفت كه دو نفر را براى حكميّت (در ميان ما و لشكر شام و معاويه) انتخاب كنند و ما از اين دو، پيمان گرفتيم كه در برابر قرآن خاضع باشند و از آن تجاوز نكنند، زبانشان همراه با قرآن و دلهايشان تابع آن باشد؛ ولى آن‌ها گمراه، و از قرآن روى گردان شدند و حق را ترك كردند؛ با اين كه آشكارا آن را مى‌ديدند؛ جور و ستم، خواسته دل آن‌ها بود و اعوجاج و كژى موافق فكرشان و پيش از اين كه آن‌ها اين رأى نادرست و حكم جائرانه را صادر كنند با آن‌ها شرط كرده بوديم كه به عدالت حكم كنند و به حق عمل نمايند؛ بنابر اين هنگامى كه اين دو نفر از راه حق منحرف شدند و حكم نادرستى بر خلاف حكم خدا صادر كردند ما مى‌توانيم به استناد دليل محكم براى خود تصميم بگيريم (و حكم آن‌ها را دور بيفكنيم!).