پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٣ - ترجمه

بخش اوّل‌

الحمد للّه الّذي جعل الحمد مفتاحا لذكره، و سببا للمزيد من فضله، و دليلا على آلائه و عظمته.

عباد اللّه، إنّ الدّهر يجري بالباقين كجريه بالماضين؛ لا يعود ما قد ولّى منه، و لا يبقى سرمدا ما فيه.

آخر فعاله، كأوّله. متشابهة أموره، متظاهرة أعلامه. فكأنّكم بالسّاعة تحدوكم حدو الزّاجر بشوله: فمن شغل نفسه بغير نفسه تحيّر في الظّلمات، و ارتبك في الهلكات، و مدّت به شياطينه في طغيانه، و زيّنت له سيّى‌ء أعماله. فالجنّة غاية السّابقين، و النّار غاية المفرّطين.

ترجمه‌

: حمد و ستايش، مخصوص خداوندى است كه «حمد» را كليد ذكر و ياد خود قرار داده و آن را سبب فزونى فضل و رحمتش و دليل بر نعمت‌ها و عظمتش ساخته است.

بندگان خدا! روزگار بر بازماندگان، آن سان مى‌گذرد كه بر پيشينيان گذشت. آن چه از زندگى دنيا گذشته است باز نمى‌گردد و آن چه در آن هستيم جاودان نمى‌ماند. آخرين كار اين جهان، همچون نخستين كار اوست. امورش شبيه به يكديگر و نشانه‌هايش روشن و آشكار است. گويا ساعت (پايان زندگى) شما را با سرعت به پيش مى‌راند؛ همان گونه كه ساربان، شتران سبكبار را. آن كس كه به غير خويش پردازد و از خود غافل شود، در تاريكى‌ها سرگردان مى‌ماند و در مهلكه‌ها گرفتار مى‌شود. شياطين او را در طغيانش به‌