چتر زدن طاووس به راستى از زيبايى‌هاى جهان آفرينش است. به راستى چگونه مى‌تواند اين پرهاى زيبا را ناگهان به صورت چترى درآورد كه نظم خاصى بر آن و بر تمام رنگ‌هايش حكمفرما باشد؟! سپس امام عليه السّلام در مورد آن تشبيهى بيان كرده، مى‌فرمايد: «گويى بادبان كشتى است كه از سرزمين «دارين» مشك با خود آورده و ناخدا آن را برافراشته است» (كأنّه قلع‌ [١] داريّ‌ [٢] عنجه‌ [٣] نوتيّه‌ [٤]).

اين تشبيه ممكن است از اين نظر باشد كه به هنگام حركت بادبان را به سوى مقصد مى‌گشايند و در ضمن، زيبايى خاصى به كشتى مى‌دهد. طاووس نيز به هنگام حركت براى جفت‌گيرى، چتر خود را مى‌گشايد تا با زيبايى‌هايش جلب توجّه جفت خود كند و به مقصودش نايل گردد.

و در ادامه سخن مى‌افزايد: « (در اين حال) او با اين همه رنگ‌هاى زيبا غرق در غرور مى‌شود و با حركات متكبّرانه به خود مى‌نازد؛ همچون خروس با جفت خود مى‌آميزد و همانند حيوانات نر كه از طغيان شهوت به هيجان آمده‌اند با او در آميخته باردارش مى‌كند» (يختال‌ [٥] بألوانه، و يميس‌ [٦] بزيفانه‌ [٧]. يفضي‌ [٨] كإفضاء الدّيكة، و

[١] «قلع» به بادبان كشتى گفته مى‌شود.

[٢] «دارىّ» منسوب به «دارين» محلى در «بحرين» بوده كه مركز تجارت مشك محسوب مى‌شده است و مفهوم جمله ياد شده اين است كه طاووس چتر خود را بر سرش بلند مى‌كند؛ گويى بادبان كشتى است كه از سرزمين دارين، مشك با خود آورده است.

[٣] «عنج» از ماده «عنج» (بر وزن رنج) به معناى كشيدن و بستن است.

[٤] «نوتى» به معناى ناخدا و كشتى‌بان است و در اصل از ماده «نوت» (بر وزن فوت) به معناى اين طرف و آن طرف حركت كردن است و اطلاق اين واژه بر ناخدا به سبب آن است كه كشتى را به هر طرف كه بخواهد متمايل مى‌سازد.

[٥] «يختال» از ماده «اختيال» به معناى تكبر و غرور است كه معمولا از خيال و پندار برترى بر ديگران پيدا مى‌شود.

[٦] «يميس» از ماده «ميس» (بر وزن شيث) به معناى حركت كردن متكبّرانه است.

[٧] «زيفان» به معناى راه رفتن متكبّرانه است و تأكيدى است بر جمله (يميس).

[٨] «يفضى» از ماده «افضاء» كنايه از آميزش جنسى است و در اصل به معناى توسعه دادن است (ريشه اصلى آن فضاست).