پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٥ - ترجمه

بخش دوّم‌

و منها: فعند ذلك لا يبقى بيت مدر و لا وبر إلّا و أدخله الظّلمة ترحة، و أولجوا فيه نقمة. فيومئذ لا يبقى لهم في السّماء عاذر، و لا في الأرض ناصر. أصفيتم بالأمر غير أهله، و أوردتموه غير مورده، و سينتقم اللّه ممّن ظلم، مأكلا بمأكل، و مشربا بمشرب، من مطاعم العلقم، و مشارب الصّبر و المقر، و لباس شعار الخوف، و دثار السّيف. و إنّما هم مطايا الخطيئات و زوامل الآثام. فأقسم، ثمّ أقسم، لتنخمنّها أميّة من بعدي كما تلفظ النّخامة، ثمّ لا تذوقها و لا تطعم بطعمها أبدا ما كرّ الجديدان!

ترجمه‌

: در آن هنگام خانه‌اى در شهر و خيمه‌اى در بيابان باقى نمى‌ماند، جز اين كه ستمگران غم و اندوه را در آن فرو مى‌ريزند و بلا و بدبختى را در آن وارد مى‌كنند. در آن روز براى آن‌ها (مردم ستمديده) نه در آسمان عذر پذيرى وجود دارد و نه در زمين يار و ياورى. (و به آن‌ها خطاب مى‌شود:) شما حكومت را به غير اهلش سپرديد و آن را در غير محلّش قرار داديد (و اين نتيجه كار خود شماست) و به زودى خداوند از ستمگران انتقام مى‌گيرد (و كارهايشان را مو به مو كيفر مى‌دهد) خوردنى به خوردنى و آشاميدنى به آشاميدنى، در برابر هر لقمه لذيذى كه خوردند لقمه‌اى بس ناگوار و زهر آلود خواهند خورد و در مقابل هر جرعه گوارايى، جامى تلخ و مسموم خواهند نوشيد. از درون، وحشت و از برون، شمشير بر آن‌ها مسلّط خواهد كرد؛ چرا كه اين گروه مركب‌هاى معاصى و